Ervaringen gezocht: wie heeft er een hond uit Roemenië geadopteerd?

Ik wist niet dat sterilisatie ook beschermt tegen honger, mishandeling en al die andere gruwelijkheden, bovenop de ziektes in arme landen of landen waar ze onverschillig staan tegenover dierenwelzijn.

Ja, ik ook, om eerlijk te zijn.

Maar ik denk dat dit soort stichtingen toch ook nodig zijn. Het is een beetje alsof je zegt dat humanitaire organisaties eerst alle ellende en armoede in Nederland moeten uitbannen en zich niet met andere landen mogen bemoeien...

Kikaah, je zou even moeten verduidelijken wat je precies bedoelt, want bij het tegenovergestelde van 'sommigen' kun je kiezen tussen iedereen of niemand.

Flip, zonder te oordelen over het werk van deze stichtingen: ik red liever een hond bij mij in de buurt.

Nou ja, ook al weten we allemaal dat je deels gelijk hebt LDV (veel te veel baasjes nemen een hond te lichtvaardig en maken niet altijd de juiste beslissingen bij een ongewenst nestje), we gaan het nut van stichtingen toch niet in twijfel trekken omdat ze honden uit het buitenland herplaatsen? We gaan toch niet aan nationale voorkeur doen voor honden.

Een stichting wordt opgericht voor een specifiek doel.

Het is beter om mensen te stimuleren om verantwoordelijker te zijn en te stoppen met het nemen van modehonden die niet bij hun behoeften passen. Als je ziet wat voor honden er hier in de asielen zitten, begrijp je al snel de oorzaak en het gevolg van al die afstanden...

« Sommige professionals beperken zich tot het aan de lopende band produceren van puppy's zonder zich te bekommeren om de toekomst van het dier »

Of niet.

« sommige particulieren laten hun hond inderdaad bewust een nestje krijgen en regelen de adopties op een goede manier »

Of niet.

Trek je dit verwijt niet te veel aan.

« Is het niet zo dat elke keer dat je een Roemeense hond laat adopteren, een hond in een Frans asiel een kans op adoptie verliest? »

In Frankrijk hebben honden meer kans om een gezin te vinden en ze worden er zo goed mogelijk behandeld terwijl ze op adoptie wachten. In sommige landen hebben ze geen of nauwelijks kans om goed behandeld te worden of een thuis te vinden...

Goed bezig van_do met wat je doet en je enorme inzet. Je zult inmiddels wel gewend zijn aan de kritiek, negeer het gewoon. Zet 'm op! :)

Hoi Van_Do,

Ik wil ook even gebruik maken van mijn recht op weerwoord wat betreft een van je reacties: "Het fokken door particulieren is een van de belangrijkste oorzaken, zo niet dé belangrijkste oorzaak van het dumpen van dieren."

Voor zover ik weet (er zijn er vast wel meer die ik niet heb gezien) is er maar één echt onderzoek gedaan op landelijk niveau om te bepalen waarom er hondenoverschotten zijn en vooral waarom ze worden achtergelaten.

Met stip op één staat het gebrek aan inzet van hondeneigenaren, de onverschilligheid en het gebrek aan toezicht.

Sommige professionals produceren alleen maar puppy's aan de lopende band zonder zich druk te maken over de toekomst van het dier; het enige doel is om de handel kwijt te raken. Een hele beroepsgroep veroordelen op basis van een paar incidenten, dat doe je hopelijk niet.

Daarnaast zijn er particulieren die hun hond wel degelijk bewust laten dekken en de adopties prima regelen. Deze mensen allemaal over één kam scheren, zoals jij doet, is niet beter dan de mensen die jou veroordelen.

Of het nu gaat om een fokker, een stichting of een particulier, met de beste wil van de wereld kun je een adoptant tegenkomen die zich perfect voordoet, maar het dier even later weer dumpt.

Omdat ik zelf heb gefokt en omdat je me hebt veroordeeld zonder me te kennen of te weten wat er van de pups is geworden, heb ik een vraag. Je zult zien hoe makkelijk het is om altijd maar verkeerd te oordelen.

Elke keer dat jij een Roemeense hond laat adopteren, is dat toch een hond in een Nederlands asiel die een kans op adoptie misloopt?

Heel erg bedankt voor jullie begrip en steun

Ik ben echt onder de indruk van de uitleg over het enorme werk dat stichtingen verzetten om de adoptie van geredde honden in goede banen te leiden.

Mijn complimenten!

Ik ben het ook helemaal met je eens @Van_Do over hoe schadelijk het publiekelijk afkraken is van mensen die afstand doen van hun hond. (En daardoor ben ik ook wat minder fan van de toon van Patsch...)

Je maakt mensen echt niet 'beter' door ze te beledigen, en dat is niet de manier om voor een positieve verandering te zorgen.

Omdat we weten dat adoptie geen exacte wetenschap is, moeten we ook accepteren dat het soms gewoon niet werkt, zonder dat we meteen de adoptanten aan de schandpaal nagelen.

Je kunt niet aan de ene kant willen dat vooroordelen bij het publiek verdwijnen, en aan de andere kant zelf net zo schadelijke clichés versterken door te beweren dat iedereen die ooit afstand moet doen van een hond een monster is. Dat is simpelweg niet waar.

De realiteit is dat elke situatie anders is en dat we er altijd rekening mee moeten houden dat het in een klein aantal gevallen helaas mislukt.

Het belangrijkste is volgens mij dat een kandidaat die bij een herplaatsingsstichting aanklopt, zelf ook echt in de 'reddingsmodus' zit en begrijpt wat daar allemaal bij komt kijken, wat helaas niet altijd het geval is.

En ook al ben ik zelf pas sinds kort actief als opvanggezin, ik heb al wel begrepen dat het briefen van adoptanten nooit een exacte wetenschap zal zijn en dat het simpelweg onmogelijk is om een 'geslaagde' adoptie 100% te garanderen, zelfs met de beste bedoelingen van de wereld. (Aangezien jullie geen handelaren zijn, is het trouwens ook niet jullie taak om wat dan ook te 'garanderen', maar het valt me op dat dit van de kant van de aanvragers vaak wel verwacht wordt)

Er spelen te veel factoren mee, waarvan sommige simpelweg niet in te schatten zijn.

We hadden onlangs op dit forum nog het geval van een jonge vrouw die voor het eerst een hond adopteerde en koos voor een volwassen hond met een enorme rugzak: extreem angstig en totaal niet gewend aan de wereld, waardoor hij in het begin zelfs het appartement niet uit durfde. Ik was echt onder de indruk van het optimisme van deze jonge vrouw; ze maakte er geen enkel probleem van en bedacht allerlei slimme trucjes voor de wenperiode. Ze had zelfs een soort 'mini-plasveldje' in huis aangelegd voor die eerste tijd.

Ze was super positief en deelde al snel goede berichten over de hond die steeds meer vertrouwen kreeg en nieuwsgieriger werd.

En dat leek voor haar al meer dan genoeg om gelukkig van te worden (de hond positief zien groeien), zonder dat ze een specifiek doel of resultaat voor ogen had. Hoewel ik zelf al verschillende honden heb gehad, had ik in haar situatie echt niet zo kalm kunnen blijven!

Zo zie je maar: iemand die voor het eerst een hond neemt, kan soms een bijzonder lastige adoptie tot een succes maken, terwijl anderen — of het nu hun eerste hond is of niet — in paniek raken en zich terugtrekken bij het minste of geringste onverwachte gedrag. Zelfs bij dingen die prima op te lossen zijn, zoals een beetje reactiviteit of wat kauwen uit stress.

Dat is van tevoren gewoon niet te voorspellen.

De stichting kan alleen uitgaan van de motivatie van de kandidaten op dat moment; ze kunnen de toekomst niet voorspellen.