Een derde hond adopteren?

Ik heb vaak 3 honden gehad (twee jaar lang zelfs 4); ik moet eerlijk zeggen dat ik daar verder niet echt bij stilstond.

In de laatste samenstelling had ik een teefje dat de absolute baas was, een heel onderdanig mannetje en een reu die soms de autoriteit betwistte (die van de hond, niet die van mij), maar ach, volgens mij mochten ze elkaar allemaal wel.

De eerste keer waren het 3 teefjes met zo’n 2 of 3 jaar leeftijdsverschil. De onderlinge verhoudingen waren prima verdeeld, iedereen volgde de oudste (behalve als het tijd was voor een hapje, want dan kon ze niet op tegen die wandelende kliko’s, oftewel mijn Scotties).

Ik vind het vreselijk om maar één hond te hebben, en als de oudste op leeftijd raakt, moet ik alvast aan de opvolging gaan denken. Dus dan heb je logischerwijs weleens periodes met drie honden tegelijk.

Ah ja! Echt bedankt voor het delen van je ervaring!

Ik moet toegeven dat ik er veel over nadenk, maar dit soort verhalen stellen me enorm gerust! Voor kleine akkefietjes ben ik niet bang; mijn huidige twee honden hebben ook wel eens twee of drie keer een kleine woordenwisseling gehad, niks ernstigs. Maar ik ben eerlijk gezegd wel bang voor een echt groot gevecht, en stom genoeg denk ik dan dat drie honden lastiger uit elkaar te halen zijn dan twee.

Bedankt! Natuurlijk doen we het op dezelfde manier als bij de adoptie van de tweede; ze komen allebei uit het asiel. En bij de adoptie van het teefje hadden ze elkaar ook al ontmoet in een speelweide van het asiel. Ik zou er nooit eentje adopteren zonder hem eerst voor te stellen aan mijn eerste twee.

Nogmaals bedankt voor je reactie :)

Hoi,

Ik heb verschillende ervaringen gehad met honden die samenwonen;

Drie honden: twee teefjes en één reu. De twee jongsten vielen het oudere teefje lastig zodra ze de kans kregen. Het gebeurde niet vaak, maar het liep wel uit op vechten. Die grote 'notenkraker' viel aan, en het jongere teefje deed dan vrolijk mee.

Het teefje was al op leeftijd en gewend om alleen te wonen toen de reu erbij kwam – een flinke dominante 'notenkraker' – en daarna kwam het andere teefje er nog bij.

Vier honden: twee reuen en twee teefjes. De basis was één reu en mijn eigen teefje, waar later een teefje (als pup) en nog later een reu van 6 maanden bij kwamen.

Geen enkel probleem, ze konden het goed vinden en de groep was echt een eenheid. Alleen de reu van 6 maanden probeerde tijdens het opgroeien weleens (op een vriendelijke manier) de stoere bink uit te hangen tegenover de oudere reu. Maar wij waren erbij om de boel op tijd te sussen, dus het liep nooit uit de hand. Er is nooit gevochten of gebeten, helemaal niks. Het bleef heel gemoedelijk.

En nu: de basis is één reu en één teefje, en daar is een teefje als pup bij gekomen (inmiddels is ze ouder, maar dat was haar leeftijd toen ze erbij kwam). Het gaat tot nu toe goed. De twee teefjes dagen elkaar soms een beetje uit... Even afwachten hoe het gaat als de jongste twee jaar is en haar karakter echt gevormd is.

Toezicht houden is ontzettend belangrijk.

Pas wel op: meerdere honden houden is niet geschikt voor honden die een heel exclusieve of superhechte band met hun baasje hebben.

Mijn eigen hond, die heel lang alleen met mij heeft gewoond en met wie ik heel close was, was weliswaar niet agressief naar de anderen, maar ze vond het niet echt leuk om mijn aandacht te moeten delen.

In de eerste situatie vond het oudere teefje het ook maar niks dat er anderen bij kwamen. Zij zocht de ruzie niet op, maar de anderen voelden dat zij een speciaal plekje in ons hart had (omdat ze zo lang alleen met ons had gewoond) en ze waren jaloers. En dat terwijl we natuurlijk alle aandacht en spullen eerlijk verdeelden.

Hoi,

Het belangrijkste is dat ze goed met elkaar overweg kunnen. Test of het klikt door ze eerst op neutraal terrein te laten kennismaken (bijvoorbeeld buiten) en daarna pas bij je thuis (als je dat nog niet gedaan hebt). Als ze met z'n drieën goed opschieten, is er geen enkele reden waarom het samenwonen niet soepel zou verlopen. Zorg dat je ze allemaal evenveel aandacht geeft, dat ze hun eigen plekje hebben, genoeg wandelingen krijgen en alles wat verder bijdraagt aan hun welzijn. Als er in het begin wat kleine, onschuldige wrijvingen zijn, geef het dan even de tijd zodat de onderlinge band kan groeien. Het kan juist heel goed voor ze zijn om met z'n drieën te zijn, aangezien honden erg sociale dieren zijn.

Groetjes,

Camille

Ah! Dat stelt me wel een beetje gerust om wat positiefs te zien lol. De meeste reacties waren niet per se negatief, maar wel een beetje wisselend.

Ik heb net een 3e hond geadopteerd en het is echt puur geluk. Dolly is 12 jaar oud en was in het begin een beetje jaloers, maar ze is erg op zichzelf. Iris van 7 jaar en Rudy van 3,5 maand oud zijn echt dikke maatjes. Rudy is een echte knuffelkont waar iedereen meteen weg van was.