Boos op het asiel

Ik ben echt verbijsterd door dit verhaal, maar helaas verbaast het me niks.

Mijn nicht heeft een hond geadopteerd bij het dierenasiel (de SPA) van Comminges, vlakbij Saint-Gaudens. Bij aankomst werd ze al bij de voordeur opgevangen; ze mocht absoluut niet naar binnen. De beheerster haalde op een heel ruwe manier twee honden tevoorschijn die ze van achteren was gaan halen. Er was geen enkele nazorg voor het dier en ook geen fatsoenlijk intakegesprek. Mijn nicht koos een van de twee, maar de beheerster gaf haar een document waarin de hond alleen 'ter beschikking werd gesteld'. We begrepen dat ze subsidies krijgt op basis van het aantal honden dat ze officieel in haar bezit heeft. Er lopen al talloze klachten en er zijn petities rondgegaan vanwege dierenmishandeling, maar er gebeurt gewoon niets. De dieren worden ongestraft mishandeld en dat ook nog eens met de bescherming van de instanties. Een schande!

Natuurlijk is dit gedrag echt onacceptabel, gelukkig draait liefde niet om geld... Maar goed, laten we de kern niet uit het oog verliezen: onze kleine maatjes gelukkig maken die zijn achtergelaten door mensen die nóg walgelijker zijn... Fijne dag allemaal!

Ik oordeel absoluut niet, maar uit ervaring weet ik dat het hebben van een dier en er met liefde voor zorgen echt een flinke kostenpost is. Een budget voor fatsoenlijk voer – en ik benadruk: fatsoenlijk – maar ook de kosten voor de dierenarts zijn zeker niet mis.

Daarnaast heeft een dier, of het nu een hond is of (in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht) zelfs een kat, elke dag meerdere uren de aanwezigheid van zijn baasjes nodig. Ze dagelijks de hele dag alleen laten is echt een fout.

Was het een medewerker van de Dierenbescherming of een vrijwilliger die zo lelijk tegen je deed???

Als het een medewerker is, had je kunnen zeggen dat jullie met jullie twee salarissen net zoveel verdienen als hij.

Dit is inmiddels mijn tweede hond die ik uit het asiel heb geadopteerd. De eerste was in 2015 via de dierenopvang, een hond van 5 jaar die vanwege gedragsproblemen werd begeleid door een gedragstherapeut. Ze hebben me toen echt van alles gevraagd over m'n manier van leven en over m'n andere hond, maar ze vroegen helemaal niet om een inkomensverklaring! De tweede kwam dit jaar uit een aangesloten asiel in een andere regio, en ook daar stelden ze geen enkele vraag over m'n inkomen. Ik had m'n WOZ-beschikking nog meegenomen, maar die wilden ze niet eens zien!

Ik sta er echt van te kijken, misschien hebben ze die smoes wel gebruikt om een andere reden te verbloemen...

Voor herplaatshonden of een permanente opvang, ja.

Het raakt me een beetje om te lezen hoe jullie ervaringen met de SPA-asiels zijn, want ik ervaar dat totaal niet zo bij het asiel hier in de buurt. Het is echt een asiel van de SPA-organisatie en wordt in principe net zo beheerd als alle andere.

De adoptievoorwaarden zijn soms streng, maar dat is omdat je echt moet begrijpen dat het doel allesbehalve het terugbrengen van het dier is. Dat is voor het dier namelijk net zo dramatisch als voor de medewerkers en de vrijwilligers.

Dus ja, we hebben een adoptie voor een appartement geweigerd omdat we wisten dat die hond de boel kapotsloopte en veel blafte. In die situatie zouden de buren niet het geduld hebben gehad om te wachten tot de hond door training rustiger werd. De eigenaar zou het dier dan na twee weken vol klachten van de buren weer hebben teruggebracht.

We hebben een Mechelse herder geweigerd aan een omaatje dat zei dat ze haar hele leven al dit soort honden had gehad en ze dus goed kende. Maar de arme vrouw wilde niet inzien dat ze door haar hoge leeftijd en beperkte mobiliteit (ze liep met krukken) fysiek niet meer in staat was om voor de hond te zorgen die ze wilde adopteren.

We hebben een gezin dat het financieel erg krap had, de adoptie van een onafscheidelijk hondenkoppel geweigerd. We wisten dat ze zelf al nauwelijks rondkwamen, dus twee honden zouden een enorme extra last zijn geweest...

Er zijn zeker afwijzingen, en ik zou bijna zeggen: gelukkig maar. Natuurlijk is de reactie van de mensen die het betreft vaak heftig, omdat ze het standpunt van de SPA niet willen accepteren of begrijpen. Maar een afwijzing moet wel netjes en vriendelijk worden uitgelegd. We nemen mensen apart en leggen de argumenten uit. Vaak lukt het ook om hen te begeleiden naar een dier dat wel bij hun profiel past. Wat dit specifieke onderwerp betreft, kennen we niet alle details (welke hond ze precies wilden, het echte inkomen, de levensstijl...). Maar zoals ik al zei, kan de persoon altijd contact opnemen met het hoofdkantoor om de situatie uit te leggen. Indien nodig kan de directie het personeel dan aanspreken of ze herinneren aan de regels voor klantvriendelijkheid en gastvrijheid.

Maak alsjeblieft van je eigen ervaring geen algemene regel voor hoe de SPA werkt. De vijf of zes problemen die hier worden genoemd, zijn geen afspiegeling van al het werk en de inzet die jaarlijks leiden tot duizenden en duizenden succesvolle adopties en reddingen.

Hoi, echt schandalig!!!

Ik ga ze ook melden!! Ook hier een slechte ervaring: vrijwilligers die er niet zijn of onvriendelijk zijn (ik dacht eerst dat het door de enorme werkdruk kwam, maar blijkbaar gebeurt het vaker als je de Google-reviews leest)... Je zou bijna geen zin meer hebben om te adopteren.

Ik was op slag verliefd op een hond: de twee beheerders vertelden me dat een huisbezoek verplicht was en dat adoptie niet doorging als de tuin niet omheind was tot 2,80 meter!! Ik zei nog dat ik persoonlijk echt nog nooit zo'n tuin had gezien, dus ze zeiden dat ik het maar moest vergeten 😒

Voor de tweede ben ik via een stichting en een advertentie gegaan (een gelukje).

Kleine organisaties kennen de "bewoners" en hun gedrag veel beter, in tegenstelling tot het asiel hier in de stad, dat me geen enkel detail kon geven over een hond die daar al 4 jaar ter adoptie zat!!

Echt hoor, het is altijd hetzelfde liedje bij het asiel. Ik ben zelf drie keer afgewezen omdat ik geen tuin had, zelfs voor de adoptie van een klein seniortje van 10 jaar (echt waar!). Puntje bij paaltje doet die van mij nu aan canicross, bikejoring en flinke trektochten, terwijl sommige mensen met een tuin hun hond nooit uitlaten. En wat zeggen die lui dan... "Nou, ik hoef hem niet uit te laten hoor, ik heb een tuin." En dat zijn dan net de mensen die van het asiel wél mochten adopteren, ik word er echt razend van. En nu is het weer een centenkwestie...

Weet je wat je ze gewoon moet zeggen... "Maar mevrouw, zijn de mensen die hun hond vlak voor de zomervakantie dumpen niet juist degenen met poen?" Maar goed...

Mensen die wel de middelen hebben voor een camping in Nice, maar die geen 5 euro per dag over hebben voor hun hondje.