Advies gevraagd: gekke buien bij mijn Australian Shepherd pup

Ah, ik moet toch even iets verduidelijken, want ik vergeet dat nog wel eens te zeggen. Negeren kan in bepaalde situaties heel interessant zijn, zelfs beter dan begeleiden.

Bijvoorbeeld wanneer de hond zelf het initiatief neemt, dus nog voordat er contact is tussen het baasje en de hond. In dat soort gevallen kun je negeren, afhankelijk van het probleem, en dat is soms effectiever dan ingrijpen.

Maar omdat het hier over die enorme blijdschap-uitbarstingen gaat, vond ik het zelf juist goed om op een prettige manier te leren hoe je rustig wordt, in plaats van dat de hond het alleen moet uitzoeken of genegeerd wordt...

Anders kun je de techniek van ADB proberen. Ga erbij zitten om hem tot rust te brengen door lekker te knuffelen.

Bedankt voor jullie tips :)

Ik ga proberen haar te negeren en er niet te veel aandacht aan te besteden... maar het is moeilijk, ze drijft me een beetje tot het uiterste eerlijk gezegd, en dan bijt ze (hard!) in mijn handen of voeten en dat kan ik echt niet zomaar laten gaan... misschien kan ik haar even in de tuin zetten totdat het over is?!

Ik ga dat morgen allemaal proberen!

Hoi

Ik ben het met @Emla eens dat die explosies van vreugde op deze leeftijd heel normaal zijn; de opwinding en de lol van de wandeling moeten er bij thuiskomst gewoon even uit!

Je kunt voor het wandelen de speeltjes weghalen die voor veel actie zorgen en alleen de "rustigere" speeltjes laten liggen om op te kluiven... Dat vermindert de opwinding bij terugkomst al een beetje.

En nu ga ik een beetje in tegen het advies om je pup/hond op zulke momenten te negeren. Niet dat dat slechte adviezen zijn, maar iedereen heeft zo zijn eigen aanpak.

Ik koos er bij de mijne liever voor om haar te helpen weer rustig te worden. Dus als ze bij thuiskomst een paar van die dolle sprintjes trok, klapte ik twee keer in mijn handen en zei ik "rustig". Ik bleef dan gewoon in de kamer staan zonder achter haar aan te rennen of haar te proberen te vangen.

Dan remt ze af of probeert ze te begrijpen wat ik aan het doen ben (je moet wel zelf rustig blijven en niet constant "rustig" of iets dergelijks blijven herhalen). Ik ga dan op de grond zitten voor wat rustige knuffels. Een hertengewei werkte ook goed om haar bij me te houden, waarna ze op haar zij ging liggen. Soms legde ik haar op haar rug bij me en hup, binnen 2 minuten sliep ze of lag ze rustig op haar speeltje te kluiven.

Na een paar avonden op deze manier na het wandelen, had ze rond de 3,5 maand volgens mij wel door dat het 's avonds binnen tijd is voor rust. Dat trok later door naar de rest van de dag, met natuurlijk ook momenten om alleen of met ons te spelen. Maar als ze te ver ging, zei ik "rustig", klapte ik eventueel en dan wist ze de regels weer...

Nogmaals, het hangt echt van de situatie en de hond af, maar ik denk dat het goed is om te weten dat je een pup ook kunt kalmeren zonder hem per se te negeren. Er is niet één universele methode.

Succes en geniet ervan, de puppytijd is volgens mij echt geweldig, daarna begint de puberteit pas echt 😂

Op een leeftijd van drie maanden zijn die 'explosies' van vreugde heel normaal.

Maar je moet haar ook leren om rustig te worden.

Je hebt vast wel eens kinderen gezien die zo hyper zijn dat het niet lukt om ze een middagdutje te laten doen... terwijl ze doodop zijn, maar ze kunnen de rust gewoon niet meer vinden...

Dat is precies hetzelfde.

Dus als je terugkomt van een wandeling en ze wordt druk, negeer je haar totdat ze weer een beetje is bedaard. Vraag haar om in haar mand te gaan en beloon haar als ze dat doet. Maakt niet uit of ze er een bende van heeft gemaakt, dat ruim je pas op als ze weer rustig is. Als ze zo idioot doet en haar voerbak omgooit en jij gaat dat meteen opruimen, dan ziet ze dat als een spelletje en zal ze niet kalmeren... laat het dus gewoon even liggen (negeer de rommel) en ruim het pas later op.

Wat dat krabben betreft: alle honden krabben wel eens. Als de dierenarts niets heeft kunnen vinden, is er niets aan de hand.

Hoi,

Ik heb net een Australische herder en zij heeft ook van die gekke buien. Ik ben gewoon thuis, laat haar regelmatig uit, neem haar mee voor wandelingen, doe hersenwerkjes met haar... kortom, ik kan echt niet meer doen voor haar, maar toch wordt ze soms uit het niets heel druk. Dat gebeurt vooral als we net terugkomen van een wandeling of van het trainen, terwijl ze dan naar mijn idee juist moe en rustig zou moeten zijn..?? Soms duikt ze ineens in haar waterbak en gooit ze alles om, ik krijg haar maar niet gestopt!

Ze krabt zich ook best vaak, terwijl er niks raars te zien is (bezoekje aan de dierenarts gehad, ontwormd, behandeld tegen parasieten enz. enz.).

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er een beetje gestrest van word... ik weet niet zo goed wat ik moet doen?

Ze is drie maanden oud.

Dit is volkomen normaal gedrag voor een puppy van deze leeftijd; hij laat hiermee gewoon zijn levenslust zien en dat hij lekker in zijn vel zit. Meestal wordt dit gedrag minder naarmate ze ouder worden, maar sommige honden blijven dit doen tot op hoge leeftijd, omdat het voor hen een manier is om zich te uiten. Zo heeft mijn oude fox van bijna 13 nog steeds elke avond zijn 'gekke kwartiertje', waarbij hij het heerlijk vindt om na het eten met zijn baasje te spelen. Ik zie nu al op tegen de dag dat hij niet meer zo overal kan rondrennen en springen.

Hoi Franck,

Mijn Australische Herder had ook behoorlijk wat dolle buien, meestal gekoppeld aan iets wat hij heel leuk vond. Hij sprong dan alle kanten op, werd onhoudbaar en begon me te happen; hij heeft zelfs gaten in mijn kleren gemaakt!

Inmiddels is hij bijna 11 maanden en hoewel hij af en toe nog steeds wel eens gek doet, is het veel minder extreem dan het was.

Door hem goed te observeren heb ik geleerd om die opbouw van spanning te herkennen en hem, waar mogelijk, naar iets anders te leiden (voor mij werkte een plastic flesje als afleiding heel goed). Soms bracht hij zichzelf in gevaar, dan maakte ik de lange lijn steeds korter om hem in veiligheid te brengen en hield hem indien nodig bij zijn halsband vast.

Ook liet ik hem oefeningen doen: volgen, zitten, liggen... dat is ook een vorm van afleiding en hielp me om hem weer rustig te krijgen.

Ik heb wat slecht advies gekregen, zoals over 'dominantie': hem bij zijn halsband pakken en op zijn rug dwingen, een ruk aan de lijn geven of mijn knie optrekken. Totaal ineffectief, ik zou zelfs zeggen dat het de spanning bij de hond (en bij mij op dat moment) alleen maar verhoogde. De Australische Herder is een gevoelig dier, daar moet je niet te lomp mee omgaan.

Kortom, naar mijn bescheiden mening is er niks verontrustends aan de hand. Je hond is gewoon vrolijk, je moet die energie alleen even leren te kanaliseren en de tijd zal helpen om zijn emoties beter te beheersen.

Succes!