Onze Eurasier-pup is 's avonds agressief

👍

Super nieuws ;-)

Het is natuurlijk logisch dat als het hele gezin (inclusief de kinderen) de hele tijd thuiszit, dit voor de nodige drukte zorgt rondom zo'n jonge pup...

In ieder geval is het heel positief dat je een aanpak hebt gevonden die bij je past en waar je je prettig bij voelt. Op die manier ben je niet meer constant aan het twijfelen, en dat zal de pup vast ook wel merken :-)

Echt top dat je zo de kalmerende signalen hebt ontdekt, daar ga je op de lange termijn in heel veel situaties nog veel aan hebben.

Hallo allemaal!

Ik heb jullie advies opgevolgd en op internet gezocht naar de 'kalmerende signalen van de hond'. We hebben er als gezin heel veel van geleerd. Bedankt voor de tip!

Wat betreft het happen en bijten: jullie opmerkingen over het 'tegen de grond drukken' hebben me aan het denken gezet. En omdat de dierenarts ook de truc met de 'plantenspuit' suggereerde, hebben we dat twee dagen geleden geprobeerd toen we op de bank zaten en hij ons 'aanviel' (de term is verkeerd gekozen, want aan zijn houding zag ik wel dat het voor hem gewoon 'spel' was). Nou, het effect was radicaal; Cosmo stopte meteen met bijten na één straaltje water. Sindsdien zeggen we resoluut 'nee' telkens als hij weer begint te happen, en als hij niet stopt, krijgt hij een straaltje. Vandaag hebben we de spuit bijna niet meer hoeven gebruiken, omdat 'nee' alleen al begint te werken. Wat de avondgekte betreft: sinds we de spuit gebruiken, is dat meer veranderd in 'als een malle rondrennen' in plaats van ons aan te vallen, maar nu begint hij uit te testen of hij in plaats daarvan op 'verboden voorwerpen' kan kluiven. Dus we zeggen 'nee, los' en als hij loslaat, krijgt hij een complimentje. Als het echt niet lukt om hem af te leiden met een ander speeltje (hij is erg eigenwijs!), krijgt hij een klein straaltje water, maar dat komt zelden voor.

Ik vraag me ook af of het feit dat we alle drie vakantie hadden en de hele dag veel meer om hem heen waren, niet voor te veel prikkels heeft gezorgd. Vandaag is mijn man namelijk weer begonnen met thuiswerken en heb ik zelf vanmiddag ook in de woonkamer gewerkt; hij was een stuk rustiger en heeft ook veel meer geslapen. Ik heb hem ook meegenomen naar verschillende plekken (nou ja, de auto is nog niet echt zijn ding...), en eerlijk gezegd is de verbetering in zijn gedrag duidelijk merkbaar, vooral met onze dochter. En daardoor is de sfeer in huis een stuk relaxter! Bedankt allemaal.

Wat betreft het knuffelen, ik vroeg me vooral af of je hem daarvoor roept of dat je hem naar jou toe laat komen. Blijkbaar geen van beide, want anders bijt hij je. Het is vooral wanneer hij rustig op de grond ligt dat je naar hem toe gaat om hem te aaien.

Ik weet niet zeker of dit de ideale manier van communiceren is (vooral als het altijd zo gaat). Als je hem alleen knuffelt wanneer hij moe is, op een moment dat hij eigenlijk wil slapen of gewoon lekker rustig wil liggen... nou ja, ik weet het niet hoor, maar volgens mij probeert hij met je te communiceren als hij bijt. Ik denk niet dat het verstandig is om zijn pogingen tot contact altijd af te wijzen omdat hij je pijn doet. Hij weet zelf namelijk niet dat hij iets doet wat niet mag. Hij onthoudt vooral dat je elk contact volledig weigert, zonder te begrijpen dat juist het happen het probleem is. Hij begrijpt waarschijnlijk ook niet waarom hij dan zo lang apart wordt gezet. Ik denk dat dit echt heel stressvol voor hem kan zijn.

Naar mijn mening zou je zijn toenaderingen vaker moeten accepteren — niet allemaal, maar wel af en toe — zodat hij zich gehoord voelt en ook beloond wordt voor het nemen van initiatief. Dat is belangrijk.

En je zou hem ook moeten roepen voor een knuffel, in plaats van hem alleen maar zelf te laten komen.

Wat dat bijten betreft, je zei dat een harde "auw!" niet werkt? Dat vind ik wel verrassend, want normaal gesproken zou dat bijna altijd moeten werken. Ik weet uit ervaring dat het soms verkeerd wordt aangepakt: of het wordt niet hard genoeg gezegd, of niet op het juiste moment, of het is zo overdreven dat de hond denkt dat het een spelletje is en juist harder gaat bijten. Of de "auw" komt niet goed over, waardoor de hond niet snapt dat hij pijn doet (of kan doen). Het kan ook zijn dat de hond niet gewend of aangemoedigd is om naar de mens te luisteren, waardoor hij op dat moment simpelweg niets binnenkrijgt. Zeker als hij erg opgewonden is of veel stress ervaart, dan neemt dat de overhand. In zulke gevallen leert hij er niets van. Is dat bij jou misschien het geval? Dat weet ik natuurlijk niet.

Over de slaapplek: oké, als hij geen mand wil, prima, maar laat hem niet overal slapen waar hij maar zin heeft. Wijs één of twee vaste plekken voor hem aan, maar laat hem dat niet helemaal zelf bepalen, en zeker niet op 50 verschillende plekken.

Je kunt op YouTube talloze video's vinden over hoe je een puppy leert om naar zijn plaats te gaan en daar te blijven, meestal met behulp van wat lekkers.

Ook in de tuin of buiten: laat je pup naast je zitten en hou hem vast, want hij is nog te klein om echt te blijven zitten (het commando 'blijf'). Gooi een speeltje terwijl je hem nog steeds vasthoudt. Zodra het speeltje op de grond ligt, geef je het startsein en ren je samen met hem; kijk wie het speeltje als eerste te pakken heeft! Zorg er voorlopig voor dat het speeltje groot genoeg is, zodat hij niet per ongeluk in je hand bijt als je het net voor hem pakt.

Naarmate jullie meer spelen en de dagen verstrijken, kun je steeds meer nieuwe dingetjes toevoegen. Kijk goed naar wat hij al snapt en pas je aan hem aan. Wen hem er elke dag aan, via dit soort spelletjes, om echt met je in contact te zijn en naar je te luisteren. Focus op zijn aandacht voor jou en voor wat je zegt; hij moet begrijpen dat je echt wat van hem verwacht. Hij moet er langzaam aan wennen dat hij een beetje moeite moet doen om jou te begrijpen... dat maakt het verdere leerproces een stuk makkelijker. En beloon hem bij elke stap die goed gaat, zo vaak mogelijk en op een natuurlijke manier.

Wat het uitlaten betreft, zou ik zeggen: drie of vier keer per dag zo'n twintig minuten, liever dan twee keer een half uur (plus de extra plasrondes als dat nodig is, afhankelijk van hoe het gaat). Maak wandelingen met veel geurtjes en prikkels (alle dagelijkse geluiden, geuren, enzovoort). Na de lockdown is het belangrijk dat hij zo vaak mogelijk andere hondenvriendjes ontmoet om echt mee te spelen, en niet alleen maar even passeren. Dat is goed voor zowel zijn fysieke als zijn emotionele welzijn.

Laks zijn met commando's? Oei, dat kun je beter voorkomen. Het heeft geen zin om hem er heel veel tegelijk te willen leren; je kunt je beter concentreren op de belangrijkste commando's, maar wees daar dan wel consequent in bij de uitvoering. Natuurlijk gaat er tijdens het leren wel eens wat mis, maar geef de moed niet op!

"Spelletjes elke keer als-ie wakker is", als je het zo zegt klinkt dat als best wel veel...

Over het algemeen zou je een beetje structuur moeten aanbrengen in alles wat zijn dagritme bepaalt (eten, spelen, training, uitlaten – let goed op de tijden en hoe lang je hiermee bezig bent). Zo krijgt je pup houvast, wat hem structuur en rust geeft. Je moet bijvoorbeeld niet zomaar overal en nergens spelen op willekeurige momenten, de ene dag 10 keer en de volgende dag maar twee keer. Dat is niet echt ideaal (ik noem maar wat hoor, ik weet natuurlijk niet hoe je het nu precies aanpakt).

Voor de echt wilde spelletjes kun je beter naar buiten gaan als je een tuin hebt. Zo leert hij langzaam maar zeker dat hij binnen rustig moet blijven.

Met balletjes gooien zou ik ook een beetje oppassen hoe je dat aanpakt, zeker als hij van zichzelf al snel druk wordt.

Dat geldt ook voor trekspelletjes met een touw. Omdat hij je al veel bijt, zou ik dat voorlopig even laten (het trekken dan; hij kan natuurlijk wel gewoon op zijn knuffels of een touw bijten zonder dat jij eraan trekt).

Hem achter je aan laten rennen zou ik ook vermijden. Je wilt hem niet het idee geven dat het oké is om achter mensen aan te jagen.

Die waterfles met rijst ken ik niet, maar een snuffelmat is echt top! Het zet zijn neus aan het werk en dat zorgt voor een "gezonde" moeheid. Je kunt die ook voor zijn normale maaltijden gebruiken, niet alleen voor wat snoepjes.

Je kunt wel rennen om hem aan te moedigen zich sámen met jou uit te leven (in plaats van "op" jou).

Bijvoorbeeld in de tuin (of ergens anders buiten): iemand houdt je pup vast terwijl jij voor zijn neus wegrent om ergens een speeltje te verstoppen. Laat hem daarna zoeken terwijl je hem aanmoedigt, of je nu stilstaat of met hem meeloopt.

Hij is misschien nog wat jong om het echt goed te snappen, maar je kunt alvast binnen beginnen. Laat hem voor of naast je zitten, houd hem vast en verstop een speeltje vlakbij (minder dan een meter of twee) terwijl hij toekijkt. Laat hem dan meteen zoeken. Help hem als dat nodig is en geef commando's zoals "zoek" of gebruik handgebaren. Stap voor stap zal hij begrijpen wat "zoek" betekent en dan kun je de oefening moeilijker maken: verder weg verstoppen, minder helpen, maar hem wel altijd blijven aanmoedigen. Zorg dat hij je betrokkenheid voelt; hij moet begrijpen dat hij niet in zijn eentje speelt, maar met jou. Dat is alleen maar goed voor jullie band.

@Constanze, ja, likken is ook een signaal (de pup hoeft echt niet te 'piepen' zoals je dierenarts zegt).

Hij kan je likken, zijn eigen neus aflikken, gapen, wegkijken of gewoon actieve onderdanigheid tonen... Een pup krabt of schudt zich ook vaak als hij een spannend moment heeft gehad.

Dat moet je allemaal meenemen.

De 'ijzeren vuist in een fluwelen handschoen' is echt de meest uitgemolken uitspraak ooit (het wordt te pas en te onpas herhaald op fokkerspagina's van werkelijk alle rassen), dus het klopt dat de echte betekenis soms een beetje verloren gaat... Maar eigenlijk gaat het er gewoon om dat je consequent en duidelijk bent, wat trouwens belangrijk is voor elke hond.

Er is geen enkel hondenras dat je opvoedt met inconsistentie en harde hand...

Dus natuurlijk: wees duidelijk en zorg dat de hond je verzoek opvolgt. Maar voordat je dat allemaal gaat bekrachtigen, moet je de pup eerst laten zien wat een commando betekent door hem te motiveren en te begeleiden.

Met 3 maanden moet hij alles nog leren.

Ik sluit me aan bij wat er al gezegd is.

Voor mij betekent een "ijzeren vuist in een fluwelen handschoen" vooral consequent zijn en handelen vanuit overtuiging, zonder geweld of frustratie.

Neem nou het voorbeeld van de bank. Hier mogen ze gezellig bij me op de bank komen om te knuffelen (het zijn volwassen honden die al opgevoed zijn, voor de duidelijkheid). Maar ze mogen er nooit alleen op. Dus als ik op de bank zit en ze komen voor me staan met die vragende blik, zeg ik: "Oké, kom maar lekker knuffelen". Maar zodra ik opsta, al is het maar voor 5 minuten, moeten ze eraf. Het is verboden om alleen op de bank te liggen; het is geen slaapplek! Als ze rustig willen dutten, hebben ze hun eigen mand. Het consequente zit hem erin dat de bank alleen voor het knuffelen is, en niet om in je eentje op te blijven hangen.

Ik heb jachthonden, die zijn per definitie erg eigenwijs en volhardend. In hun opvoeding heb ik me dus koppiger moeten tonen dan zij, maar dat betekent simpelweg dat ik de regels elke dag opnieuw heb herhaald, net zolang tot ze erin zaten.

Op dit moment ben ik met m'n laatste herplaatser nog bezig met een specifiek puntje. Hij kent het commando "zit" prima (geen enkel probleem voor zijn voerbak of bij een beloning), maar er is één moment waarop hij het nog niet begrijpt: het zitten om de riem af te doen zodra we bij de plek zijn waar ze los mogen. Je zou kunnen denken dat het nergens voor nodig is, maar het zorgt ervoor dat ze rustig blijven. Zo kan ik checken of er geen gevaar in de buurt is voordat ik ze loslaat. Het blijven jachthonden; zodra ze in het bos worden losgelaten, vliegen ze alle kanten op 🤣. Kortom, die "zit" gaat daar nog niet automatisch. Ik ben er dus aan het begin van elke wandeling nog een paar minuten mee bezig met snoepjes en speeltjes. Ik geef niet toe: de wandeling begint pas als hij zijn kont tenminste 2 seconden op de grond heeft gezet.

Constanze, ik zou je willen zeggen: of het nou een Eurasier, Keeshond of een oerhond is, laat je daar vooral niet door beïnvloeden.

Pas ook op dat je op internet niet te veel zoekt naar van die video's met verleidelijke 'geheime' of 'onfeilbare' methodes om je hond op te voeden. Dat zijn een beetje hetzelfde type mensen dat alles over het virus denkt te weten met een slagersdiploma op zak.

Probeer tijdens de lockdown consequent, stabiel en geduldig te blijven en houd goed in je achterhoofd dat dit kleintje alles nog moet leren. Schakel na de lockdown een goede hondentrainer in als je merkt dat je dat nodig hebt.

Natuurlijk kunnen andere Wamiz-gebruikers je ook adviseren. Een 'alpha roll' bij een puppy doen zonder dat je specifieke kennis hebt van hondentaal is inderdaad nogal link.

Succes!

Als je hond niet gaat zitten wanneer je het vraagt, dan kent hij het commando ofwel niet (check dus even of hij het echt begrijpt) ofwel ziet hij het nut van luisteren niet in (het regent en hij wil z'n kont niet op de natte grond zetten, hij wil liever gaan spelen... hij heeft het 10 minuten geleden al gedaan en houdt niet van herhaling, wat vaak voorkomt bij dit type hond).

Als hij er echt even helemaal klaar mee is, blijf dan niet aandringen als het de moeite niet waard is. Geef hem liever een makkelijkere oefening om op een positieve manier af te sluiten (zodat hij de volgende keer weer zin heeft om te luisteren).

"Een ijzeren vuist in een fluwelen handschoen" betekent dat je kordaat bent maar ook zacht. Kordaat zijn betekent dat je consequent blijft in je beslissingen: ja is ja en nee blijft nee (als hij vandaag niet op de bank mag, dan mag dat morgen ook niet). De zachtheid is belangrijk zodat hij het vertrouwen in je niet verliest (dus niet schreeuwen, hem niet fysiek dwingen...).

Moet je hem opvoeden als een poolhond? Een oertype? Of iets anders?

Voed hem om te beginnen gewoon op als een hond, dat scheelt je een hoop gedoe ^^

Eigenlijk zouden alle honden op dezelfde manier opgevoed moeten worden: als honden, met rust, regelmaat en consequentie. Maar er is niet één specifieke methode die altijd werkt; je moet een balans vinden tussen het karakter van de hond, het ras, zijn eigenaardigheden en wat je van hem verwacht. Het belangrijkste is dat je ontdekt wat voor jouw hond werkt, terwijl je zijn karakter en natuur in zijn waarde laat.