Hoi allemaal,
Ik kom hier om jullie hulp te vragen. Ik heb 11 dagen geleden een jonge puppy van bijna 3 maanden oud geadopteerd.
Ik had me zo goed mogelijk ingelezen, ik had informatie gevraagd aan hondentrainers en daar gingen we dan: het avontuur begon. Ik stelde me zijn komst voor als een geweldig moment voor iedereen, maar het loopt momenteel helemaal niet lekker. Elke avond eindig ik in tranen.
Mijn man en ik werken beiden en mijn zoon, die bijna 6 wordt, gaat naar school. De fokker verzekerde me dat de hond prima alleen kon zijn. Sinds zijn komst jankt en blaft hij zodra we weggaan. Ik ben de eerste twee dagen met een knoop in mijn maag naar mijn werk gegaan en daarna hebben we een camera gekocht om onszelf gerust te stellen... om te zien of hij wel rustig was als we weg waren... maar dat maakte het alleen maar erger, want dat is dus niet zo. Sindsdien slaap ik niet meer. Ik ben er echt kapot van. Dat is dus mijn probleem nummer 1. Mijn probleem nummer 2 is dat ik, hoewel ik voorbereid was op het uitlaten, de behoeften en het voer, moet toegeven dat ik simpelweg niet de tijd heb om goed voor hem te zorgen. Hij is er nu eenmaal en ik heb geen keus, maar met ons leven en onze drukke agenda's kom ik constant te laat op mijn werk. Als ik thuiskom moet ik eerst alles schoonmaken voordat ik aandacht aan hem kan besteden, en omdat hij de hele dag alleen is geweest, ben ik direct met hem bezig zodra ik klaar ben met poetsen. Mijn zoon staat daardoor sinds 10 dagen op de tweede plek... huiswerk wordt laat gedaan, bedtijd verschuift en we vergeten de verhaaltjes voor het slapengaan. Ik eet niet eens meer aan tafel omdat ik constant moet ingrijpen; hij eet alles wat hij vindt. Door de indeling van het huis (volledig open) is het lastig om hem op één plek te houden. Vroeger hadden we 's avonds een bedtijdritueel met mijn zoon en mijn man, maar nu doet een van ons dat alleen, omdat Harry niet beneden kan blijven zonder de boel af te breken. Het breekt mijn hart. Gisteren vroeg mijn man me om contact op te nemen met de fokker om te vragen of ze hem terug wil nemen. We hebben nog niets besloten, maar we willen weten of er een uitweg is als het echt uit de hand loopt. Ik vraag me af wat in dat geval de gevolgen zijn voor de puppy? Zal hij ons vergeten? Kan hij dan wel gelukkig worden? Ik neem het mezelf vreselijk kwalijk dat ik de impact van een puppy op ons leven niet goed heb ingeschat... terwijl ik dit echt niet in een opwelling heb gedaan... ik dacht dat ik alles gepland had...
Ik zou heel graag jullie advies willen hebben....
Ik voel me verloren en ben erg ongelukkig... voor mezelf... voor hem... en voor mijn zoon....
