Puppy terugbrengen naar de fokker. Wat zijn de gevolgen voor hem?

Persoonlijk vind ik dat we niet moeten aarzelen om de NAAM te noemen van fokkerijen die zich zo gedragen. Het is te makkelijk om aan de eerste de beste te verkopen die kan betalen, zonder te kijken of de omstandigheden voor de pup wel goed zijn, zelfs wanneer het overduidelijk is dat het mis zal gaan.

Hoi,

De komst van een puppy is, net als bij een baby, altijd een hele verandering in je leven. De eerste weken of zelfs maanden kunnen behoorlijk wat tijd opslokken en best stressvol zijn.

Allereerst is het leren alleen zijn echt een proces: de meeste puppy's kunnen in het begin nog niet een hele dag alleen blijven. Het is goed om te beginnen met hem slechts een paar minuutjes alleen te laten en dit steeds verder uit te bouwen. Pas als je merkt dat hij zich op zijn gemak voelt, kun je overstappen naar een paar uur. Let hierbij altijd goed op de grens waarop hij onrustig begint te worden. Dit kost tijd en vraagt om een flinke investering, maar het is wel nodig om te voorkomen dat hij verlatingsangst ontwikkelt. Misschien kun je hem mee naar je werk nemen of overdag een oppas regelen zolang hij dit nog aan het leren is.

Wat betreft de tijd die het kost: ja, die zindelijkheidstraining (heel normaal op deze leeftijd) betekent dat je bijna constant aan het schoonmaken bent... en ook het aanleren dat hij geen eten mag jatten is een lang en lastig proces.

Gelukkig duurt dit maar een paar maanden. Als je de opvoeding nu goed aanpakt, heb je daar jarenlang plezier van als hij eenmaal volwassen is. Aarzel niet om hem af en toe een dagje of zelfs een paar dagen naar een oppas te brengen; zo kun je zelf even op adem komen, wat tijd voor jezelf nemen en alles weer even in perspectief plaatsen.

Toch is je gevoel heel begrijpelijk, zeker met een jong kind erbij. Het is juist bewonderenswaardig dat je toegeeft dat het je even te veel wordt en dat je simpelweg de tijd mist voor een wezen dat zoveel aandacht nodig heeft. Als je voelt dat je die investering de komende maanden niet kunt opbrengen, dan is de beste oplossing voor zowel jou als de puppy om een ander gezin voor hem te zoeken (eventueel via de fokker, als die dat toestaat) die wel goed voor hem kan zorgen. Op deze leeftijd past een goed gesocialiseerde pup zich meestal makkelijk aan bij een nieuw gezin en een nieuwe omgeving. Hij zal je niet vergeten, maar hij zal snel wennen, zeker als het nieuwe gezin hem genoeg tijd geeft om in al zijn behoeften te voorzien!

Ik hoop dat je hier iets aan hebt,

Mathilde

Hoi

Je hebt een fout gemaakt en je hebt de moed om dat eerlijk toe te geven. Helaas doen veel mensen dat niet.

Persoonlijk zou ik je adviseren om deze pup naar een stichting of herplaatsingsorganisatie te brengen, want deze fokker is echt waardeloos!! Hij heeft je gesterkt in je keuze en wat mij betreft is hij net zo verantwoordelijk voor deze situatie (zo niet meer) als jij. Hij hoort immers als geen ander te weten wat het inhoudt om met een pup te leven. Waarschijnlijk doet hij straks weer precies hetzelfde om de pup voor een tweede keer te kunnen verkopen. Je wilt het beste voor dit kleintje, dus vertrouw hem toe aan mensen die echt het welzijn van het dier voorop stellen en niet alleen naar het financiële plaatje kijken.

Je bent een goed mens! Sterkte en ik hoop dat we nog wat van je horen.

Hoi,

In tegenstelling tot wat anderen zeggen, zeg ik: "blijf je maar schuldig voelen". Te veel mensen gaan te makkelijk weer over tot de orde van de dag en doen het zo weer (ik zeg niet dat dit bij jou het geval zal zijn), maar het is niet niks, zo’n klein leventje dat van hot naar her wordt gesleept. Ja, je doet nu het juiste, maar dat is alleen omdat er in de basis een fout is gemaakt. Ik vind dat we onze fouten nooit moeten vergeten; dat zorgt ervoor dat we ze niet nog een keer maken.

Dat je je rot voelt is een "straf" van je geweten. Zolang het aan je knaagt, betekent het dat je principes en waarden hebt, en dat is juist top! Ik zou daarentegen wel via een stichting werken; deze fokker lijkt me niet erg zorgvuldig bij het plaatsen van zijn pups.

Bedankt voor je lieve berichtje. Het doet me echt goed, juist nu de tranen over m'n wangen rollen... een fijne dag nog.

Bedankt voor je steun en je advies. Dat raakt me echt. Een fijne dag nog!

Iedereen maakt wel eens een fout, het belangrijkste is dat je het weer rechtzet. Je hebt groot gelijk dat je de pup zo snel mogelijk terugbrengt naar de fokker, zowel voor zijn bestwil als voor die van jezelf. Hij vindt vast heel snel een gezin dat vaker thuis is, hopelijk maakt de fokker niet nog eens dezelfde fout. Een pup verkopen aan mensen die de hele dag van huis zijn, is op z'n zachtst gezegd onverantwoord.

Voel je niet schuldig, je hebt de juiste beslissing genomen.

Goedenavond Sophie

Voel je vooral niet schuldig, je hebt je goed laten informeren maar het is wel duidelijk dat de fokker je helemaal niet heeft geholpen. Hij heeft zijn eigen commerciële belangen op de eerste plaats gezet...

Het is al een hele tijd geleden dat ik zelf een kleintje van zes over de vloer had... maar ik kan me heel goed voorstellen dat je agenda behoorlijk vol zit met werk, het huishouden en de opvoeding van je zoon... en een pup vraagt inderdaad ontzettend veel tijd om op te voeden. Ze hebben het nodig dat je er zowel fysiek als mentaal voor ze bent... misschien is dit gewoon niet het juiste moment voor jullie, ik denk dat alles zijn tijd heeft...

Je zoontje wordt vanzelf groter, maar op dit moment heeft hij je nodig en je hebt groot gelijk dat je hem prioriteit geeft...

Breng dat kleine hondje terug naar de fokker, hij vindt vast snel een ander gezin voor hem. Ik hoop dat hij dit keer wat meer let op de behoeften van de pup en minder op zijn eigen portemonnee... hij is hier de hoofdschuldige.

En je zoontje vergeet het wel weer, maak je geen zorgen.

Natuurlijk ga ik deze fout nooit meer maken. Dit is een les die ik niet snel zal vergeten.

Bedankt jazz17, dat is echt lief van je. Ik wilde oprecht het beste voor deze hond en voor het gezin, en ik heb deze beslissing echt niet lichtvaardig genomen. Ik besef nu gewoon dat er een enorme kloof zit tussen wat je je voorstelt en de realiteit, en dat had ik niet goed genoeg ingeschat. Ik zal deze fout nooit meer maken en ik zal dit schuldgevoel nog lang met me meedragen, maar mijn zoon gaat voor alles. Hij wordt pas 6. Mijn zoon vraagt me of ik een foto aan Harry kan geven, zodat hij hem niet vergeet. De tranen blijven maar stromen...