Hoi allemaal,
Ik kom even bij jullie terug vanwege een... slecht geweten!
Mijn kleine Conti (Continental Bulldog) wordt bijna 3 maanden oud (de 18e). De fokker waar ik hem eind december heb opgehaald, deed alsof de puppy's van porselein waren en ze hamerde erop dat ik niet langer dan 20 minuten mag wandelen om problemen met artritis of artrose in de toekomst te voorkomen...
Maar mijn kleine hondje (strenge selectie, met stamboom, dysplasie-testen in de hele bloedlijn, kortom een prachtbeest!^^) barst van de energie (als hij niet slaapt... wat trouwens zelden gebeurt!). Hij is alleen op een gezonde manier in toom te houden tijdens wandelingen, waar hij zich perfect gedraagt. Als we alleen binnen spelen, wordt hij helemaal gek! En zelfs met die korte wandelingen wordt zijn spel binnen te lomp; hij raakt dan gefrustreerd en wordt driftig.
In de stad, of we nu naar de auto of naar het park gaan, zitten we met de heen- en terugweg al heel snel aan die 20 minuten, zonder dat we echt iets anders hebben gedaan dan alleen maar onderweg zijn!
Een typische dag ziet er nu zo uit:
7:00 uur opstaan: plaspauze op straat, maar bijna niet wandelen, alleen even plassen.
10:00 uur: een blokje om van ongeveer 10-15 min voor de behoefte en even snuffelen.
13:00 uur: grote wandeling van ongeveer een uur. Vandaag verloor ik de tijd een beetje uit het oog en werd het zelfs 1,5 uur... vandaar mijn bezorgdheid! We lopen op een heel rustig tempo waarbij ik hem nergens toe dwing, maar het blijft wel gewoon wandelen (vlak terrein, stoep, zand en gras).
16:00 uur: blokje om (net als om 10:00 uur, maar een andere route).
19:00 uur: idem.
22:00 uur en 00:00 uur (als hij wakker is): uitlaten zoals om 7:00 uur, puur voor de hygiëne!
Tijdens de grote wandeling 's middags laat ik hem ook los zodat hij kan spelen. Hij begint steeds meer te springen, loopt soms al 3 of 4 treden van een trap op voordat ik hem kan stoppen, en hij begint nu ook bankjes op en af te klimmen (niet heel hoog, maar toch!).
Kortom, de Conti's zijn gefokt om de slechte conditie van de Engelse Bulldoggen te verbeteren en dat is goed gelukt. Maar zelfs als hij geen tekenen van vermoeidheid vertoont na de grote wandeling (hij ploft niet direct neer op zijn grote, zachte kussen, maar blijft me een tijdje volgen en observeren of speelt rustig met zijn knuffels), kan ik het niet laten me zorgen te maken. Ik vraag me af of ik zijn gewrichten niet aan het verpesten ben (nogmaals, voor hem is dit tempo prima; hij is van nature eigenlijk heel lui, dus als hij moe is of niet meer wil, laat hij dat duidelijk merken en dan stop ik ook meteen!).
