Help, help, mijn puppy van 4 maanden is onuitstaanbaar

bedankt Humeur de chien en caroline! 🙂 en ja, ik weet dat we er anders over denken! maar ik blijf luisteren! 😳

Ja, klopt, humeur de chien heeft misschien wel gelijk. Sorry dat ik zo uit m'n slof schoot, sorry :) Ik heb in ieder geval weer wat van jullie geleerd.

ja, nou ja, 80% van de mensen op deze site heeft een hond dus doe even rustig, een beetje bescheidenheid zou je geen kwaad doen!

Ik heb net even gebeld en ze zeiden dat je het dier absoluut niet bij het nekvel moet pakken, maar eerder bij het vel van z'n r**t

Je moet echt kappen met die wodka in je Nesquik bij het vieruurtje!

Goedenavond, ik breek even in want als er iets is waar ik alles vanaf weet, dan zijn het wel de streken waar je bij staat (want als we weg zijn, doet hij echt helemaal niets!!). Het antwoord op je vraag is simpel: je puppy verveelt zich... dat is alles.

Neem contact op met een gedragstherapeut. Dat lost het probleem niet in één keer op, maar ze helpen ons enorm omdat ALLES bij onszelf begint!!!!

Om even terug te komen op je eerste bericht: ik heb het idee dat je je toekomstige puppy een beetje idealiseerde. Met je vorige hond had je natuurlijk een bepaald levensritme en vaste gewoontes opgebouwd... En logisch, elke hond is anders en je kunt een pup van vier maanden niet vergelijken met een hond van elf jaar. Misschien ben je door al die jaren met je vorige hond een beetje "vergeten" wat voor streken een puppy kan uithalen, ook al uitten die zich toen misschien op een andere manier.

Maar goed, dit is natuurlijk maar een vermoeden, het is gewoon het gevoel dat ik krijg bij het lezen van je berichten.

Daarnaast wilde ik je zeggen dat we allemaal wel eens onhandelbare momenten met een puppy hebben meegemaakt, waarop je niet goed weet hoe je moet reageren of de pup hyper en onuitstaanbaar is. Ik heb dat in ieder geval wel meegemaakt. Je moet het echter relativeren: zet de pup even apart als ze te druk is, dat geeft jullie ook de kans om zelf weer rustig te worden en alles op een rijtje te zetten.

Zorg dat iedereen in huis dezelfde regels hanteert voor de hond en neem het van elkaar over als een van jullie er even helemaal doorheen zit.

Als ze om aandacht vraagt door te happen of iets dergelijks, probeer dan te kijken of ze haar energie wel genoeg kwijt kan (rustig aan natuurlijk, gezien haar leeftijd) en maak haar moe door met haar te spelen... Is dat het geval, negeer haar dan zodra ze begint te happen. Geef haar pas weer aandacht zodra ze stopt. Begint ze weer? Herhaal dan het proces. Je kunt dat happen ook ombuigen door haar een bijtspeeltje te geven; zodra ze daar haar tanden in zet, moet je haar uitbundig belonen.

Je kunt ook een Kong gebruiken of ander speelgoed dat je met lekkers kunt vullen, daar is ze wel een tijdje zoet mee.

Wat betreft het opspringen tegen mensen: daar zijn op dit forum ook al vaker topics over aangemaakt.

Onthoud vooral dat het een puppy is. Als je een rustige, zindelijke pup hebt die geen rotzooi trapt, is dat natuurlijk fantastisch, maar eerlijk gezegd: bestaan die wel?? Ik zou me in ieder geval stierlijk vervelen als mijn pup de hele tijd alleen maar rustig was! Het gaat erom dat je leert hoe je die energie kunt kanaliseren. Een puppy kost tijd en geduld en is een heel leerproces, net als bij een kind. Het is niet altijd even makkelijk.

Iets wat me opviel was je opmerking: "een pluspunt is dat ze zindelijk is". Wat had je anders gedaan als dat niet zo was? Ook dat hoort bij de "lastige momenten", maar dat weet je eigenlijk al voordat je aan een puppy begint.

En wees gerust, wij werken ook gewoon (en ik ben zelf echt niet al om 16:00 uur klaar)!

Kijk, mijn hond is echt verre van perfect, maar daar heb ik ook nooit naar gestreefd. Ik denk niet dat je per se naar iets 'natuurlijks' moet zoeken bij een dier. Als je het zo bekijkt, zijn een halsband en een riem dat ook niet. Volgens mij moet je gewoon respecteren wat een hond een hond maakt. Als een hond het leuk vindt om iets te doen wat je hem hebt geleerd, dan is dat alleen maar mooi. Ook al is de opvoeding op zich niet natuurlijk, de methode kan wel aansluiten bij de specifieke behoeften van de hond.

Ik kan mijn hond natuurlijk niet alles maar laten doen. Neem nou het wandelen: hij heeft het talent (dat ik nog nooit bij een van mijn vorige honden heb gezien) om gekookte botten te vinden, waarschijnlijk door mensen weggegooid. Laatst vond hij in een veld wel tien kippenpoten, echt een drama. Kortom, dat kan ik hem niet laten doen, dus moet ik het van hem afpakken terwijl ik ondertussen probeer te 'onderhandelen'. Dat neemt niet weg dat hij dol is op snuffelen en scharrelen. Daarom wil ik me gaan richten op 'cavage' (speuren naar truffels), zodat hij heel gericht ergens naar kan zoeken en daar een specifieke beloning voor krijgt die ik hem niet hoef af te pakken. Ik ben er nog niet mee begonnen, maar ik ga zien of het werkt.

Ik denk dat we tegenwoordig soms te veel willen forceren met bepaalde activiteiten, zoals agility of gehoorzaamheid. Volgens mij moet je gewoon goed naar je hond kijken en zien wat hij aankan, in plaats van hem mee te slepen naar een activiteit die wij toevallig leuk vinden terwijl iets anders misschien veel leuker voor hem is. Ik zie mijn hond bijvoorbeeld echt geen agility doen. Ik zeg niet dat ik niks ga proberen, maar ik denk dat er altijd goede en slechte dagen zullen zijn (en waarschijnlijk vaker slechte), omdat hij nu eenmaal zo van dat gescharrel houdt. Die neiging om snel afgeleid te zijn wil ik juist gebruiken en op iets specifieks richten, in plaats van dat aspect van hem – dat eigenlijk best interessant is – helemaal kwijt te raken. Hij is tenslotte al zo sinds ik hem heb.

Ik ben het er grotendeels wel mee eens, behalve op één punt: opvoeding draait niet alleen om het plezier van het domineren. Mijn hond kan weliswaar niet superveel – zitten en liggen – en netjes volgen is nooit echt zijn ding geweest, maar hij trekt tenminste niet aan de lijn, dat is al heel wat. Hij kent ook de richtingen. Ik heb hem dat niet echt aangeleerd, het is meer iets natuurlijks geworden wanneer we met de lange lijn lopen. Om te voorkomen dat hij verstrikt raakt, geef ik de richting aan met mijn vingers (hij is erg visueel ingesteld, maar hij weet dondersgoed wanneer het nuttig is of niet). Ook het hierkomen is iets wat je aanleert, zonder dat ik verwacht dat het perfect gaat. Ik kies liever voor 'natuurlijk volgen', maar je moet je hond wel goed observeren om te zien of hij op dat moment gefocust is op jou of niet. Zeker bij honden met een sterke drang om te verkennen, zoals oertypen, wolfhonden of jachthonden en terriërs. Dus ja, ik gebruik af en toe wel een snoepje. Ik heb mijn hond nooit een commando geleerd door hem ergens toe te dwingen; het is vooral een kwestie van samenwerken. Voor het 'liggen' was het bijvoorbeeld een heel proces. Je kunt wel zeggen dat je een snoepje op de grond moet leggen, maar als je hond het na een week nog niet snapt, kies je voor iets anders. Ik ging dan op de grond zitten, maakte een bruggetje met mijn benen en legde daar een snoepje onder. Zo moest hij zich wel klein maken. Uiteindelijk draaide het om het zoeken naar voer en wat hij moest doen om dat te krijgen. In onze moderne wereld, waar honden niet meer in vuilnisbakken scharrelen (behalve dan zwerfhonden of die ene interessante prullenbak in de keuken) en niet meer jagen (niet dat hij een goede jager is, hij is eerder een aaseter, in tegenstelling tot de wolf), vind ik het juist goed om speelse zoekspelletjes te doen voor voer of iets anders leuks (spelletjes, een deur die opengaat, etc.). En dat allemaal in het tempo van de hond. De hond wordt niet echt gedwongen, en je moet natuurlijk niet overdrijven met die snoepjes (er zijn genoeg dingen waarbij ik ze helemaal niet gebruik). Ik ga ervan uit dat opvoeding en socialisatie volgens bepaalde ethische principes kunnen verlopen, maar zonder vaste regels. Het is vrij instinctief, aangezien elke hond anders is. Mijn uitgangspunt is dat ik mijn hond nooit bang wil maken (waarbij ik natuurlijk kijk naar wat een hond angst aanjaagt). Omdat ik een erg expressieve (en heel gevoelige) hond heb, hou ik dat altijd in mijn achterhoofd en probeer ik van alles uit om te zien wat het beste bij hem past.

Dat is inderdaad waarschijnlijk een van de redenen waarom een teef haar pups na drie weken niet meer zo oppakt.

Pups groeien en worden snel zwaarder, en de kracht die nodig is om ze bij hun nekvel op te tillen, kan ze pijn doen.

Het idee dat een moederhond haar pups op deze manier straft, is een oud fabeltje dat helaas nog steeds hardnekkig standhoudt. Je herkent de zogenaamde 'professionals' uit de hondenwereld die geen enkele opleiding in ethologie hebben gehad dan ook meteen als ze deze methode nog steeds adviseren.

Goedenavond Tania,

Over Joseph Ortega valt een hoop te zeggen.

Wat hij "verkoopt" als een natuurlijke opvoedmethode, is uiteindelijk totaal niet natuurlijk. Ten eerste is het voor een hond niet natuurlijk om gedresseerd te worden. Daarnaast is elke vorm van conditionering erop gericht om een hond gedrag aan te leren dat juist niet natuurlijk is.

Joseph Ortega beweert op zijn site dat de domesticatie van de hond 100.000 jaar geleden begon. Ik ga er maar vanuit dat dat een typfoutje is en er een nulletje te veel staat. De eerste sporen van een hondachtige in een menselijke omgeving dateren van 12.000 jaar geleden.

Maar als ik dit lees: "toch is zijn gedragsrepertoire nauwelijks veranderd en door de wilde hond (de wolf) perfect te kennen, begrijp je de gedomesticeerde wolf (de hond) beter", dan baart me dat zorgen. Want het is precies dit soort kortzichtige vergelijkingen waarmee men een dominantiehiërarchie tussen honden en eigenaren probeert te rechtvaardigen.

Ortega bevestigt dit overigens zelf wanneer hij het heeft over hiërarchie bij honden: "Het is een noodzaak voor de soort; in een roedel heb je dominanten en onderdanigen. De hond moet weten wat zijn plek is in de menselijke roedel; sommigen zullen proberen hogerop te komen door de baasjes te testen, anderen zijn liever onderdanig en beschermd."

En je weet hoe ik daarover denk ;)

Bovendien voel ik me altijd erg ongemakkelijk bij gehoorzaamheidstraining en dressuur als het om huishonden gaat. Ik snap het nut er niet van om een hond strak 'aan de voet' te laten lopen. Of om hem voor de grap te laten zitten, liggen of stoppen op commando. Alleen om hem te onderwerpen?

Maar goed. Joseph Ortega is echt niet mijn ding als het gaat om de relatie tussen mens en hond.

Nou, ik vind haar echt heel onvolwassen voor haar leeftijd! En als ik de meeste van haar berichten lees, ben ik echt geshockeerd

Zelfs zonder het psychologische aspect mee te rekenen, kun je een hond echt niet bij zijn nekvel pakken.

De kracht die per cm² op de huid wordt uitgeoefend is veel te groot in verhouding tot zijn gewicht.

Het is net als bij een volwassen kat: het wordt afgeraden om dit te doen omdat de kat zwaarder is en door de zwaartekracht de druk op de huid in de nek simpelweg te groot wordt. (Nou ja, het is echt lastig uit te leggen).