Ik heb het gevoel dat mijn puppy niet van me houdt

Ik heb geen Bouvier, maar een jachthond.

Ik weet dat het niet hetzelfde is... Maar wat betreft de liefdevolle band ken ik dat gevoel wel: het idee dat je eigenlijk alleen degene bent die de bak vult. Mijn hond was als puppy ook heel weinig aanhankelijk.

Het gevoel dat je uiteindelijk, zoals je zegt, gewoon de mens bent die met hem wandelt, hem een dak boven zijn hoofd geeft en hem voert, en dat is het dan.

Maar na verloop van tijd merkte ik door allerlei kleine dingetjes dat dat helemaal niet klopte. Ik zag hoe gek ze op me is en dat ik echt haar veilige haven ben +++

Ik ontdekte zelfs dat ze supergevoelig is 😅 en dat ze echt niet zonder mij wil zijn. Ze kan best alleen zijn hoor, maar ik weet niet hoe ik het moet uitleggen... het is net een Border Collie die de hele tijd bij z'n baasje wil zijn en extreem reageert als ik ergens mee zit ++++

Kortom, dat onafhankelijke beestje dat in haar eigen wereldje leefde, is eigenlijk de meest gevoelige hond die ik ooit heb gehad. Maar je moet het wel even zien (ze werkt op een bijzondere manier).

En vooral: onze band is echt gegroeid met de tijd. Elkaar leren kennen, fouten maken, successen vieren, superveel activiteiten doen, dipjes en avonturen!

En ook door het volwassen worden... Ik ben puppy's niet zo gewend 😅 en ik kreeg haar toen ze nog heel klein was. Persoonlijk merkte ik dat ze zich pas rond de anderhalf jaar echt openstellen voor de rest van de wereld. Daarvoor houden ze wel heel veel van je, maar draait alles (in hun koppie) om henzelf. Ze moeten gewoon nog volwassen worden.

Dus tja, die van jou is nu nog hartstikke klein. Maar met de tijd zul je misschien een positieve verandering zien... Of je leert hem gewoon beter kennen en ziet dan pas hoeveel hij van je houdt.

Klopt helemaal @Mel1

Tussen die gedroomde hechte band en de werkelijkheid zit vaak een wereld van verschil.

Het voelt soms een beetje ondankbaar, omdat je ziet dat mensen die zich niet met hem bemoeien meer knuffels krijgen :)

Ik hoop gewoon dat onze band met de tijd sterker wordt. 🤞🏻

Ik ben het met @Lorna eens. Ik wil er nog aan toevoegen dat sommige honden gewoon minder "expressief" zijn dan andere. Vooral van die grote, rustige lobbesen; dat zijn niet het type honden dat om het minste of geringste uit hun dak gaat van vreugde.

Ik heb zelf zo'n grote rustzak in huis en hij is echt niet door het dolle heen als hij me 's ochtends ziet. In het beste geval, als ik hem twee uurtjes alleen heb gelaten, is hij blij, vraagt hij om wat kriebels en wijkt hij twee minuten niet van mijn zijde. Dat is zijn absolute max bij mij.

Maar als hij een van mijn neefjes, mijn broer, mijn schoonzus of bepaalde vrienden ziet, is hij echt hysterisch! Hij is dan zo ontzettend blij om ze te zien en begroet ze echt superenthousiast. Zoiets doet hij bij mij echt nooit.

Het is niet dat mijn hond niet van me houdt, het is gewoon dat hij mij de hele tijd ziet, terwijl die anderen er maar af en toe zijn. En hoe minder hij ze ziet, hoe enthousiaster hij doet.

Je moet je puppy gewoon leren begrijpen zonder jezelf te veel druk op te leggen. Tussen de relatie die je in je hoofd had met je toekomstige puppy en de relatie die je uiteindelijk echt hebt, zit vaak een groot verschil.

Bedankt Lornabis :) Ik ben het met je eens en dat is ook precies waarom ik voor dit hondenras heb gekozen.

Ook al had ik het gevoel dat ik niet te hard van stapel liep en zijn tempo aanhield, ga ik het vanaf nu nog wat rustiger aan doen!

Ja, gebruik de wandelingen om het natuurlijk volgen te stimuleren, leg een basis via spel, leer hem rustig te blijven bij de voerbak en... dat is het eigenlijk wel zo'n beetje :-)

Een Berner is geen "extreme" hond qua behoeften of gedrag. Het is een grote jongen met de mentaliteit van een berghond die langzaam volwassen wordt. Ze leren de huisregels gewoon door gewenning, zonder dat je een tot op de millimeter uitgedacht programma hoeft te maken voor zowel fysieke als mentale actie.

Eerlijk gezegd: met een gezonde Berner (van een goede fokker) zorgt een beetje dagelijkse consequentie al voor een prima hond, zonder dat je er bakken met werk in hoeft te steken.

Voor een Berner-pup van 3 maanden kunnen meerdere trainingssessies per dag, plus de hondenschool, plus "socialisatie-uitjes" al snel te veel van het goede zijn. Het zijn geen stuiterballen die op 100 kilometer per uur draaien zoals sommige terriërs of lichtgebouwde herders, die het liefst de hele tijd commando's opvolgen. Houd rekening met hun natuurlijke ritme en overvraag ze niet met overbodige extra's.

Houd in je achterhoofd dat je pup de basis op de lange termijn wel leert. Het is echt niet nodig om elke dag formele "trainingssessies" te houden. Bij dit soort honden moet de opvoeding eigenlijk gewoon onderdeel zijn van het dagelijks leven. Zolang hij goed gesocialiseerd is en een goede recall heeft, zit je goed. Commando's, trucjes en dergelijke zijn optioneel; doe dit alleen als je ziet dat je hond gemotiveerd is. Dwing het niet af, want dan vindt hij er straks niks meer aan.

Echt superbedankt voor jullie reacties allebei! :) Dat geeft me veel meer duidelijkheid en stelt me gerust.

Ik wil het heel graag goed doen en ik maak er echt een punt van om hem niet constant op de lip te zitten en hem lekker zijn eigen gang te laten gaan.

Maar jullie hebben gelijk, vanbinnen leg ik mezelf best veel druk op en dat merkt hij waarschijnlijk ook wel.

Ik ga wat meer ontspannen ;)

Hoi Eva,

Misschien heeft je perfectionisme wel invloed op wat je uitstraalt en de druk die je pup voelt als je erbij bent?

Dit is maar een interpretatie op basis van je profiel. Wat als je het eens een paar dagen loslaat en niet meer zo intens focust op je pup en op alle vragen die je hierboven stelt?

Misschien zie je hem dan wel weer enthousiast naar je toe komen :-)

Gewoon een suggestie. Daarnaast moet je goed begrijpen dat een pup nu eenmaal druk wordt van nieuwe en/of zeldzame dingen, dat is heel natuurlijk. Enthousiasme is niet hetzelfde als liefde of de band tussen mens en hond, en het is echt niet zo dat je pup je niet waardeert omdat hij rustig is in jouw bijzijn!

Hoi,

Dit is heel normaal op deze leeftijd. De aantrekkingskracht van alles wat nieuw is, gaat in deze periode altijd voor. De momenten dat hij echt aanhankelijk wordt, komen later wel. Maar als hij goed naar je luistert, betekent dat al dat je zijn vertrouwen hebt... Maak je dus geen zorgen en blijf bouwen aan jullie band ÉN je gezag. Een hond heeft ze allebei nodig, en niet per se in die volgorde...