Advies gevraagd voor Beauceron van 3 maanden

Nogmaals, als je het gevoel hebt dat je te veel aandringt of dat het op een conflict uitdraait, vraag jezelf dan eens af wat je zou kunnen veranderen om hem meer te motiveren.

Wat dat gedoe met de mand betreft, nog voordat we het hebben over een beloning voor het luisteren: vindt hij die mand eigenlijk wel fijn? Zijn er momenten dat hij er met plezier in gaat liggen?

Zo niet, vraag je dan af waarom: is hij niet comfortabel genoeg? Is hij te laag (veel honden houden van een hoge slaapplek, dus het kan helpen om een kleine verhoging voor ze te maken)? Is hij te warm (ik woon in het zuiden en in deze tijd van het jaar willen de honden al nergens anders meer slapen dan op de koude tegels)? Is het omdat hij liever dicht bij je voeten ligt (breng in dat geval eens wat tijd met hem door vlak naast zijn mand)? Heb je al geprobeerd om de mand aan iets positiefs te koppelen, door hem bijvoorbeeld iets te geven om op te kluiven en hem dat alleen in zijn mand te laten doen (zodat de mand eindelijk als een "veilige haven" wordt gezien)?

En tot slot: waarom zou je hem niet gewoon bij je voeten laten liggen?

Het is natuurlijk je goed recht als je het vervelend vindt om hem bij je voeten te hebben. Wat ik bedoel is dat je je niet verplicht moet voelen om een "militaire" discipline aan te houden (een hond die nergens anders mag slapen dan in zijn mand), als je er eigenlijk helemaal geen last van hebt als hij ergens anders ligt.

Hier slapen de honden waar ze maar willen, ook op de bank. Dat stoort me totaal niet, ik vind het eigenlijk wel gezellig; het is juist een mooi moment voor wat "knuffeltijd". Ik vraag niemand om dit voorbeeld te volgen, want zoals ze zeggen: "my house, my rules". Dat bepaal je helemaal zelf, maar voel je in ieder geval niet verplicht om bepaalde regels alleen maar uit "principe" te handhaven (omdat men altijd zegt dat een hond niet op de bank mag omdat hij anders dominant zou worden, dat soort dingen).

Precies dat. Ik vind het lastig om de juiste balans te vinden in dat compromis. Ik heb het gevoel dat ik constant in conflict ben. Wel rustig en beheerst, maar toch steeds die strijd. Ter illustratie: vanavond nog kwam hij aan de voet van de bank liggen. Hij is doodop en wil alleen maar slapen, maar hij weigert naar zijn mand te gaan, ook al staat die maar twee meter van de bank vandaan en kan hij ons gewoon zien. Ik roep hem, geef het commando voor de mand, maar hij verzet geen poot terwijl hij het commando donders goed kent... zucht... ik heb hem al drie keer naar zijn mand gedragen. Hij blijft de strijd aangaan, zelfs als hij helemaal aan het eind van zijn latijn is. Ik denk dat we weer uitkomen bij de noodzaak om te weten wat hem motiveert, en behalve eten zou ik het echt niet weten. Aaien vindt hij maar niks, hij lijkt zich er ongemakkelijk bij te voelen. Tenminste, zo zie ik het dan.

Gelukkig zijn er ook genoeg pluspunten: hij is veel rustiger bij onze kippen en geiten, hij luistert goed naar 'zit' en 'af', en het hierkomen gaat ook best aardig. Maar op andere punten geeft hij geen krimp, zoals het (vriendelijk bedoelde) 'aanvallen' van mijn kinderen, de keuken in gaan of dat gedoe met de mand.

Ik val in herhaling, maar nogmaals bedankt 🙂

"Is het niet contraproductief om hem tot dit gedrag te pushen (maar tegelijkertijd is mij altijd verteld dat ik het laatste woord moet hebben...)?"

In dit geval denk ik inderdaad dat het contraproductief is.

Ja, je autoriteit opbouwen betekent dat je meestal het laatste woord moet hebben..

Als je tegen de hond zegt dat hij de sokken die je net hebt opgehangen "niet mag aanraken", en je laat hem er vervolgens vandoor gaan met een sok in zijn bek zonder iets te zeggen, dan ben je natuurlijk niet geloofwaardig. Als je hem één of twee keer vertelt dat hij de keuken niet in mag omdat je hem niet voor je voeten wilt hebben tijdens het koken, en je hem de derde keer toch laat binnenkomen omdat je het zat bent om hem er steeds uit te sturen, dan geldt hetzelfde: je bent niet geloofwaardig.

Maar... autoriteit moet je ook op een slimme manier opbouwen. Op een gegeven moment moet je gewoon beseffen wat niet werkt en een alternatieve oplossing zoeken :)

Als je x keer moet opstaan om een commando af te dwingen, tot het punt dat je pup helemaal druk wordt, dan is de vraag niet zozeer of je op dat specifieke moment moet blijven aandringen, maar eerder hoe je de situatie in de toekomst makkelijker kunt aanpakken.

Welk hulpmiddel zou kunnen helpen (bijvoorbeeld een traphekje of een speeltje om hem bezig te houden zodat hij zich op iets anders richt)? Welk ander commando zou makkelijker af te dwingen zijn (bijvoorbeeld de hond vragen de kinderen met rust te laten, zonder hem per se te laten zitten)? Enzovoort.

Kortom, je moet een goede balans vinden tussen: ik heb iets gevraagd en ik wil dat het wordt opgevolgd om mijn gezag niet te verliezen, ook al betekent dat een "conflict" met de pup

en: elke conflictsituatie uit de weg gaan door je pup niet te confronteren met situaties waarin hij de fout in zou kunnen gaan (door steeds zijn aandacht af te leiden, hem buiten aan de lijn te houden, etc.), met het risico dat je nooit enig gezag over hem krijgt.

Maar goed, uiteindelijk is het denk ik een beetje hetzelfde als met kinderen :) Je kunt niet constant voor problemen weglopen, maar je moet je ook aanpassen aan hun leeftijd en karakter. Het is niet de bedoeling om ze voortdurend tot het uiterste te drijven.

Misschien heb je het hierboven al gezegd, maar ik heb het even gemist: hoe oud zijn de kinderen? Zijn ze oud genoeg om de juiste houding aan te nemen (een bepaalde lijn volgen en daaraan vasthouden) tegenover de pup die bijt? Zodat zij hem bijvoorbeeld kunnen vragen om te gaan zitten, terwijl ze zelf helemaal rustig blijven (geen onverwachte bewegingen, geschreeuw, etc.), om de pup niet te veel op te fokken?

Ik begrijp heel goed dat het "in het echte leven", zeker met een jong gezin, soms best lastig en vermoeiend kan zijn om een pup te managen.

Je moet handigheidjes vinden om het jezelf wat makkelijker te maken :)

Je hebt niet altijd de mogelijkheid of het geduld om 100% van de tijd met de opvoeding bezig te zijn, zeker niet als je er ook nog eens twee kinderen bij hebt.

Een traphekje, bijvoorbeeld, is een geweldig hulpmiddel waardoor je de pup toch bij je hebt (hij kan je zien door het hekje, je kunt tegen hem praten, etc., maar hij kan niet bijten) zonder dat je elke twee seconden moet opstaan om hem terug naar zijn plek te sturen omdat hij aan het bijten is...

Dus tijdens het eten bijvoorbeeld... zet hem in de kamer naast de kamer waar jullie eten, afgesloten door het hekje. Dat is echt veel handiger dan dat je tijdens het eten om de tien seconden moet opstaan om hem terug naar zijn mand te sturen.

Begin met het oefenen van "de mand" op rustigere momenten, zowel voor jou (wanneer je er 100% met je aandacht bij bent) als voor hem (minder verleidingen dan tijdens het eten). Voel je de rest van de tijd vooral niet schuldig om je omgeving te gebruiken (traphekje ++, gevulde Kong/snuffelmat om hem bezig te houden, etc.) om alles in goede banen te leiden.

Ik probeer de oefensessies zoveel mogelijk te scheiden van het dagelijks leven, zoals je voorstelde, maar ik heb nu eenmaal twee kinderen en het dagelijks leven beslaat een groot deel van onze dag. Ik ben dus veel tijd kwijt met hem te verbieden om onder de tafel te blijven als we eten. Zoals ik al zei, is hij erg gefocust op mijn kinderen en wil hij aan hun sokken, T-shirts en alle loshangende kleding happen... Kortom, ik ben veel tijd kwijt met hem dingen te "verbieden". Ook al beloon ik hem als hij zijn aandacht van de kinderen verlegt, zou het kunnen dat hij daardoor juist minder bereikbaar is? Aan tafel komt hij bijvoorbeeld elke keer weer onder de tafel om aan hun pyjama's te kluiven (stiekem is het ook wel een grappig gezicht), dus ik haal hem eronderuit (altijd rustig) en breng hem naar zijn mand of naar buiten (zonder de schuifpui dicht te doen, want ik wil niet dat hij het als straf ziet). Na de derde of vierde keer merk ik dat hij gestrest raakt; hij bevriest en probeert dan mij te happen... Is het niet contraproductief om hem tot dit gedrag te drijven? (Tegelijkertijd is mij altijd verteld dat ik degene moet zijn die het laatste woord heeft...)

Verder probeer ik hem niet zomaar overal te laten zitten; ik probeer dat alleen te doen op momenten dat hij er echt voor openstaat en ik let erop dat ik consequente commando's geef door steeds dezelfde woorden te gebruiken. Wat dat betreft heb ik het gevoel dat ik het goed doe, maar omdat dit mijn eerste hond is, weet ik ook niet zeker of ik zijn signalen altijd goed begrijp. Ik ga de clicker eens proberen. Het is me ooit gelukt om een konijn daarmee een pirouette te leren, maar een konijn is toch een stuk flexibeler dan een hond 😁.

Nogmaals bedankt voor jullie reacties.

Ik antwoord even in twee delen, want mijn bericht was te lang.

Allereerst sorry voor de wat late reactie. Tussen werk, de school van de kinderen en de pup waar ik veel tijd aan besteed, is de agenda behoorlijk vol 🙂

@Kainate wat de auto betreft: hij zet makkelijk zijn twee voorpoten op de achterbak voor een snoepje, maar het lukt hem niet om er echt in te springen. In plaats van te springen nadat hij zijn voorpoten heeft neergezet, probeert hij zich met een achterpoot af te zetten en glijdt hij steeds weg (de bak is nogal hoog). Ik ben daarom overgestapt naar de achterbank en dat gaat beter, gisteren is hij daar de auto in gegaan. Vandaag zijn we er samen met de kinderen in gaan zitten en heb ik de deur een minuutje dichtgedaan, uiteraard nog met de motor uit. Morgen gaan we het weer proberen, maar dan net even wat langer. Ik stel het moment dat ik de motor ga starten nog heel even uit 😁

Wat motivatie betreft heb je helemaal gelijk, ik zie niet echt wat hem motiveert behalve snoepjes. Hij is niet zo van het aaien (geen woordgrap bedoeld). Om te spelen heb ik vlechten gemaakt van oude kleren en ik heb ballen met en zonder piepje. Hij is niet erg enthousiast; trekspelletjes duren maar een minuutje en dan geeft hij het al op, terwijl ik echt niet probeer te laten zien dat ik wereldkampioen ben in dat spel 🙂. Maar als ik hem een fles met gaten en snoepjes erin geef, of een Kong, dan gaat hij er helemaal voor... maar goed, dat is dus weer dat eten.

Voor de autotraining bijvoorbeeld? (Ik ben er even vanuit gegaan dat je puppy op dit moment nog niet eens de auto in wil klimmen, ik weet niet of dat inderdaad het geval is?)

Er zijn superveel oplossingen te bedenken om deze pup te leren in de kofferbak te klimmen, waarbij de simpelste manier 'luren' (lokken) is. Maar inderdaad, het gebruik van de clicker EN shaping (dus: het eindgedrag, het in de auto stappen, opdelen in micro-stapjes die je stap voor stap bevestigt) kan een hele goede manier zijn om dit gedrag snel aan te leren bij een pup die wat motivatie of doorzettingsvermogen mist.

Natuurlijk moet je, zoals bij elk hulpmiddel, wel weten hoe je het goed gebruikt en de tijd nemen om de clicker te 'laden' los van de autotraining zelf. Je kunt hem bijvoorbeeld eerst via shaping/clicker leren om één voorpoot in een kartonnen doos te zetten. Zodra je pup het concept doorheeft en het leuk vindt om dit soort kleine uitdagingen aan te gaan, kun je hem leren om in de kofferbak te klimmen.

Het is natuurlijk slim om eerst even wat video's over dit onderwerp te bekijken voordat je er halsoverkop aan begint. Een clicker onder de knie krijgen voor dit soort simpele oefeningen is niet zo moeilijk en kan prima zonder hulp van een professional. Alleen het gebruik van de clicker voor de heropvoeding van een hond (bijvoorbeeld bij agressie) is naar mijn mening wel iets waar je voorzichtiger mee moet zijn.

Oh ja, en als ik het over een clicker heb, bedoel ik eigenlijk gewoon het markeren van goed gedrag met een kort en herkenbaar geluid: zelf 'click' ik altijd met mijn mond zonder clicker :)

Meer nog dan de clicker zelf, is vooral de shaping-methode echt interessant om vooruitgang te boeken als een pup een blokkade heeft!

Hoi Kainate

Zeg eens, is de clicker in dit geval eigenlijk wel zinvol? Ik gebruik hem zelf niet, maar het gebruik ervan interesseert me wel. Volgens mij is het bedoeld voor een heel specifiek doel en moet je het echt van iemand met verstand van zaken leren.

Nou, afgezien van dat puntje waar ik nog wat vragen over heb, vind ik je aanpak en je adviezen heel verstandig. Je plaatst honden tenminste niet in hokjes met van die standaard antwoorden.

👍

Fase 2, zodra je zeker weet dat je hond echt begrepen heeft wat je van hem verwacht bij een bepaald commando (=dat hij het perfect kan uitvoeren tijdens specifieke trainingssessies waarbij hij gemotiveerd is door het vooruitzicht van een beloning): het opbouwen van de gehoorzaamheid van je puppy in het dagelijks leven.

Dus om op je vraag te antwoorden: ja, ik denk dat het goed is om aan te dringen dat hij gehoorzaamt, zonder ruw te zijn, als je er absoluut zeker van bent dat hij het betreffende commando kent.

Zonder daarbij... te vergeten kritisch naar jezelf te blijven kijken. Wanneer een hond stelselmatig weigert te gehoorzamen in een bepaalde situatie, is daar soms een goede reden voor. Bijvoorbeeld: we vragen hem te gaan zitten op een koude en natte grond (dat is onprettig), we zijn niet consequent in ons woordgebruik (zit, ga zitten, ik zei toch zit, nou vooruit af dan, nee hier komen), we overspoelen hem de hele dag door met onnodige commando's (je kunt er beter een paar goed doen, dan heel veel half), of we vragen dingen die vanuit het oogpunt van een hond onlogisch of lastig te begrijpen zijn.

Gehoorzaamheid wordt in het dagelijks leven ook enorm versterkt door simpelweg de toegang tot dingen die de hond interessant vindt te controleren en die toegang te ritualiseren (het Premack-principe). Bijvoorbeeld: je hond standaard vragen om te gaan zitten en je aan te kijken voordat hij zijn voerbak krijgt, of voordat hij tijdens het wandelen van de lijn mag, of wanneer hij vraagt of de deur open mag, enz.

En vooral, echt waar: geduld :)

Hij is pas 4 maanden oud, het is nog een baby. Om een hond volledig op te voeden, dat wil zeggen: om een hond te krijgen die zich perfect en spontaan aanpast aan alle alledaagse situaties, moet je rekenen op... minstens 2 jaar :)

Fase 1 is dus de leerfase: bij elk nieuw commando moet je de hond duidelijk leren wat je precies van hem verwacht (welk commando in welke situatie tot welke reactie moet leiden). Doe dit tijdens korte, gerichte trainingssessies in alle rust, in een gecontroleerde omgeving (thuis, in de tuin, of tijdens de wandeling maar pas nadat de hond lekker heeft kunnen uitrazen). Het belangrijkste is dat je werkt met een gemotiveerde hond, want dan leert hij het beste. Je moet dus weten wat je hond drijft.

Daar zit blijkbaar al een klein probleempje, want ik begrijp dat je niet zo goed weet wat deze pup motiveert. Je zegt dat hij niet zo speels is, maar wat voor soort spelletjes heb je al met hem geprobeerd?

Je hebt ook het idee dat hij snel afhaakt. Dat is iets wat je kunt verbeteren door je sessies beter te structureren. Houd ze korter, dynamischer en bouw het stapsgewijzer op (zodat het niet te moeilijk wordt voor hem), met betere beloningen in het vooruitzicht (en daar komen we weer bij het vorige punt: je moet ontdekken wat hem motiveert).

Als je wat verder wilt gaan, kan het gebruik van een clicker en "free shaping" technieken (zoek maar eens op YouTube) echt helpen om meer motivatie en doorzettingsvermogen te krijgen bij een wat "trage" pup.

Hier is een video die je misschien wat ideeën kan geven: https://www.youtube.com/watch?v=TJTbHpQZyMM

Mocht je het interessant vinden, dan is er ook een heel goed boek over dit onderwerp (hoe je een hond motiveert om te leren), maar dat is wel in het Engels.