Advies gevraagd voor Beauceron van 3 maanden

Ik snap wat je dwarszit, maar het is 'signaal', geen 'teken'.

Je zou het door van alles kunnen vervangen... 'kalmerende reflexen' als je dat zou willen.

Een hond denkt niet na voordat hij zich krabt, geeuwt, enz. Het zijn gewoon reacties die aangeven dat de hond zich niet op zijn gemak voelt en dat hij wil dat de intensiteit afneemt of dat de situatie stopt.

Maar het is juist die term die me dwarszit.

In 'kalmeringssignaal' zit zowel de communicatie als het resultaat. Ik ben nogal direct ingesteld, dus het eerste wat in me opkomt is het resultaat. Voor mij is een 'signaal' een vaststelling, een resultaat en geen communicatie. Daarom sluit wat ik zeg soms niet helemaal aan bij de rest...

Nee, de term die hiervoor wordt gebruikt is "kalmeringssignaal". Je geeft zo'n signaal af om de ander én jezelf te kalmeren :-)

Om de spanning te verminderen en de druk er even af te halen.

Je ziet duidelijk dat dit gedrag als een soort ventiel werkt, en daarnaast helpt het om bepaalde conflicten te voorkomen of te ontwijken.

Hoe je het beestje uiteindelijk noemt, maakt verder niet zoveel uit.

Maar het is wel heel belangrijk dat je ze herkent en respecteert.

Die term ‘kalmerend signaal’ zit me eigenlijk een beetje dwars...

Krabben is voor mij eerder een verzoek om rust (‘is goed, laat me nu maar’), maar geen ‘signaal’ van kalmering. Of in ieder geval niet bij Braques, terwijl het schudden met de oren voor mij echt betekent: ‘oké, ik ben weer relaxed’.

Mijn hond krabt zich vaak als ze op haar kop krijgt. Ik zag dat altijd een beetje als: "het is niet dat het me niet boeit wat je me vertelt, maar ik heb een belangrijkere taak: krabben". Volgens mij is het een manier om de situatie voor haar wat minder vernederend te maken.

Naarmate een pup groter wordt, groeit de behoefte om te spelen ook. Hij zou de kinderen minder lastigvallen als de volwassenen uit voorzorg vaker met hem zouden spelen...

Het mooiste is als de hond begrijpt dat hij zijn dagelijkse portie spel wel krijgt als hij het initiatief aan de mensen overlaat (het is niet aan hem om uit te nodigen voor een potje stoeien, en hij zal daarmee stoppen als zijn baasje eraan denkt om hem op de juiste momenten uit te nodigen). Als hij degene is die de dienst uit wil maken, kun je hem op dat moment beter gewoon negeren en laten staan.

Krabben is een heel veelvoorkomend kalmeringssignaal :-)

Pups doen dit vaak wanneer er van ze gevraagd wordt om wat zelfbeheersing te tonen; het is een manier om een beetje spanning kwijt te raken.

De pup kan krabben, zich uitschudden, gapen of, als hij zich te veel onder "druk" voelt staan, doen alsof hij iets op de grond ruikt en heel traag gaan gehoorzamen.

In ieder geval lijk je goed op weg te zijn met je kleine Beauceron.

Blijf zo lekker bezig op zijn eigen tempo en dan vallen de dingen vanzelf op hun plek :-)

(Als je dat nog niet gedaan hebt, leer dan die bekende kalmeringssignalen te herkennen. Zo kun je beter begrijpen wat je hond in verschillende situaties voelt en weet je bijvoorbeeld wanneer het tijd is om de druk even van de ketel te halen tijdens een trainingssessie.)

Ja, zo pak ik het inderdaad aan. Het gaat geleidelijk: "zachtjes", "nee" en dan de lippen. Nu wordt hij al rustig van een simpel "zachtjes". Het komt steeds minder vaak voor dat we bij die lippen uitkomen, maar in het begin was het heel nuttig omdat hij totaal niet naar mijn kinderen wilde luisteren. In twee dagen tijd was het effect enorm.

Zeker het onderzoeken waard. Ik ga volgende week naar de dierenarts en zal het dan vragen. Maar om het echt zeker te weten, zou ik de band dan een paar dagen af moeten doen? Dat wordt lastig, want ik heb hem aan de lijn tijdens de wandelingen. Alleen bij het vertrek en de terugkomst trouwens, de rest van de tijd loopt hij los.

Wat de duur van de sessies betreft, dat denk ik eigenlijk niet, want ik houd het op maximaal 5 minuten, misschien zelfs korter. Meestal één keer per dag, maximaal twee keer. Maar de momenten zijn inderdaad misschien niet zo handig gekozen. Ik doe het vaak voor het eten omdat hij dan attenter lijkt, maar hij is dan ook wat drukker...

Bedankt voor je advies.

Wat die lippen betreft, als het werkt... maar doe het misschien niet standaard elke keer. Probeer eerst "rustig" en als hij blijft happen, ga je een stapje verder. Maar nu hij begrijpt dat dit niet de bedoeling is, moet je hem de kans geven om weer rustig te worden voordat je echt ingrijpt.

Wanneer mijn jongste druk wordt, zeg ik op een strenge toon "rustig" met mijn rechterhand voor hem uit. Daarna herhaal ik "rustig" nog twee of drie keer met een steeds kalmere stem om hem te begeleiden bij het bedaren (terwijl ik mijn hand nog steeds als visuele blokkade houd). Binnen een paar seconden staat hij weer met vier poten op de grond en kijkt hij me met gespitste oren aan.

Wat dat krabben betreft, dat is geen kalmerend signaal. Je moet er wel even op letten dat hij geen reactie heeft op de halsband. Dat gebeurt weleens; die van mij krabben ook meer in de maanden dat ze hun band om hebben, maar dat is een noodzakelijk kwaad... anders zou ik denken dat je misschien wat te veel van hem vraagt. Hoe lang duren je trainingssessies eigenlijk? Op welk moment van de dag doe je dat? Ik doe het meestal na een wandeling of na het eten; ik vermijd de rustperiodes.

Hetzelfde geldt voor dat drinken; het is net als een kind dat om een glas water vraagt omdat hij niet naar bed wil... Dus als je ziet dat hij in die bui is, maak je de oefening waar je mee bezig bent gewoon af (houd vol!), maar zodra hij het heeft gedaan, beloon je hem en stop je direct met de sessie.

Goedenavond allemaal, omdat ik nog geen reactie heb gekregen, stel ik mijn vragen nog een keer:

- Wanneer hij echt vervelend doet door steeds in mijn kinderen te bijten of te happen, is het dan echt uit den boze om zijn lippen tegen zijn tanden te duwen? Hij piept dan 2 seconden en daarna beloon ik hem omdat hij meteen stopt... Het werkt wel, ik doe het nu nog hooguit 2 keer per week.

- Hij krabt zichzelf veel, vooral tijdens de trainingssessies, maar ik heb het gevoel dat het dwangmatig is. Is dit een kalmeringssignaal of een teken dat hij zich niet fijn voelt? Moet ik hiermee naar de dierenarts?

- Misschien heeft het met het vorige punt te maken, maar hij doet er erg lang over om een commando op te volgen (vaak begint hij te krabben of gaat hij uit zijn bak drinken, en als hij dan ziet dat ik voet bij stuk houd, gehoorzaamt hij uiteindelijk. Ik geef toe dat ik hem dan vaak beloon). Is dit de juiste manier, of moet ik juist niet wachten als hij begint te krabben of naar zijn bak loopt en het commando herhalen?

Alvast ontzettend bedankt. Voor de rest begrijpt hij de 'nee' inmiddels goed en hij weet ook dat hij beloond wordt voor goed gedrag (tenminste, dat idee heb ik), dus alles gaat nu veel makkelijker! Dit was trouwens even een verduidelijking voor 3ric, die met dezelfde zorgen leek te zitten als ik. Is er bij jou al nieuws?

Hij snapt nu ook goed in welke kamers hij mag komen en waar hij niet mag komen (we hebben een open keuken waar het altijd druk en gezellig is als we eten koken, dus dat is erg verleidelijk). Kortom, alles lijkt stap voor stap op zijn pootjes terecht te komen en het hele gezin geniet ervan 😁 Maar het is waar wat @Ulthiakoda zegt, ik heb echt het gevoel dat ik een militaire discipline hanteer... Het is een tijdje vermoeiend, maar het lijkt zijn vruchten af te werpen. Hij is veel relaxter als we hem aanraken. Hij had daarvoor nooit gebeten of gehapt, maar ik voelde dat hij gespannen was (hij verstijfde). Dat gaat nu veel beter. De wandelingen zijn ook een stuk prettiger. Hij loopt steeds verder weg, maar komt heel goed terug als we hem roepen. Kortom, na anderhalve maand in huis is het nog steeds een drukke boel, maar veel beter hanteerbaar dan in het begin. Voor de ervaren hondeneigenaren onder jullie is dit natuurlijk gesneden koek, maar voor iemand die zoals ik nog nooit een hond heeft gehad, is het verrassend hoeveel tijd en energie het kost 😁 Maar ik begin nu in te zien waarom die investering zo belangrijk is om een hond te hebben die in harmonie met het gezin kan leven.

Nog één dingetje: ik heb de indruk dat hij zich heel dwangmatig krabt. Het is maar een gevoel, maar het lijkt wel alsof hij er gefrustreerd door raakt als we hem commando's geven (zie hierboven de moeite om hem te laten liggen). Hij krijgt volgens mij een kwalitatief vlooien- en tekenmiddel, want ik vind veel dode teken in zijn vacht (er zijn op dit moment veel teken in onze regio), maar dat houdt hem niet tegen om te krabben. Zouden we hem echt zo erg irriteren dat hij er zo van gaat krabben, en wat kunnen we daar dan aan doen? Of zou er een andere reden kunnen zijn?

Nou, nu alles op een paar details na oké is, zie ik wel een beetje op tegen de puberteit :-D