Australische Herder, in de stad/op een appartement

Je hebt echt geen sportieve hond nodig om drie keer per week een uurtje hard te lopen. Zelfs een Boston Terriër kan dat prima aan. Wat wel een probleem kan zijn, en dat geldt voor alle honden, is rennen op een harde ondergrond. Honden hebben geen sportschoenen met demping, dus op den duur kan dat slecht zijn voor hun gewrichten. Als je met je hond wilt hardlopen, kun je beter gaan canicrossen.

Het probleem is niet zozeer het appartement, maar de omgeving in de stad.

Een hond die gefokt is om in een weiland achter schapen aan te rennen, wordt niet gelukkig aan de lijn op het asfalt.

Je moet dus zelf even kijken of je de mogelijkheid hebt om hem heel regelmatig mee te nemen naar de natuur, ook al moet je daarvoor 's avonds de auto pakken voor een wandeling.

Wat betreft het adopteren van een volwassen hond: je wilt niet weten hoe makkelijk sommige mensen de hond wegdoen waar ze hun leven mee delen... een scheiding, tijdgebrek, een kapotte smartphone, kinderen die erom smeekten maar er uiteindelijk niet naar omkijken... kortom, het ligt meestal aan de baasjes en niet aan het gedrag van de hond.

Als je niet vastzit aan één specifiek ras, zou je eens een kijkje kunnen nemen bij de asiels in je regio, al kan het feit dat je in een appartement woont de procedure soms wat lastiger maken.

Ik vermoed dat de gedachte om de hond van je ouders over te nemen ook al door je hoofd is gegaan... als zij er toch niet zo naar omkijken, is dat misschien wel de beste oplossing.

Bedankt voor jullie reacties ;)

Ik ben me er heel goed van bewust dat wonen in een appartement per definitie niet ideaal is voor een hond, en waarschijnlijk al helemaal niet voor een Herder. Toch zie ik hier in de stad (ik woon in Nantes) veel mensen met een Herder of Border Collie.

Ik heb laatst trouwens nog een meneer op straat aangesproken die met zijn Border liep om hem wat vragen te stellen; hij woonde zelf in een gewoon huis. Hij was vanaf het begin met hem op hondencursus gegaan om de hond te leren zijn energie te kanaliseren, maar hij vatte zijn mening op een interessante manier samen: "weet je, ook al woon ik in een huis, mijn hond vermaakt zich echt niet in zijn eentje in de tuin als ik er ben; hij ligt gewoon bij mijn voeten om bij me te zijn".

Ik heb er wel aan gedacht om een volwassen hond te nemen, maar ik heb niet veel advertenties kunnen vinden. En hoewel je het karakter van een hond van 8 of 9 weken nog niet echt kunt inschatten, vind ik het lastig om de redenen te geloven die eigenaren vaak opgeven als ze een hond van een jaar oud wegdoen. Daarnaast vind ik het nogal sneu om een hond die bijvoorbeeld een tuin gewend is, naar een appartement te verhuizen.

Verder sta ik zeker open voor andere rassen. Ik zoek gewoon een hond die van nature trouw is en echt een maatje voor zijn baas is, en die sportief genoeg is om 3 of 4 keer per week zo'n 45 minuten tot een uur met me mee te gaan hardlopen.

Hoi,

Ik ben het met Provéto en Aggie eens: de hond van je ouders lijkt een uitzondering te zijn, vooral als je van plan bent om een puppy te nemen. Om het karakter van de hond te 'bepalen' (ik zet het tussen aanhalingstekens omdat het echt niet zo simpel is!), bestaat de Campbell-test. Je kunt hier zelf even naar kijken voor meer details. Je hebt natuurlijk lange wandelingen nodig, maar ook momenten waarop hij echt los kan lopen zodat hij zich fysiek en mentaal kan uitleven (bijvoorbeeld door nieuwe geurtjes te ontdekken). Want zoals al gezegd is: het zijn erg sportieve honden en als ze hun energie niet kwijt kunnen, gaan ze kattenkwaad uithalen, zoals de boel slopen of blaffen... Ze kunnen bovendien heel slecht tegen alleen zijn.

Ik geloof dat het best mogelijk is om er eentje in een appartement te hebben als je je aan al deze punten houdt. Ik heb er zelf namelijk ook een in een appartement en dat gaat tot nu toe hartstikke goed; ik let er goed op dat hij alles krijgt wat hij nodig heeft. Deze zomer verhuis ik met hem naar een huis in een buitenwijk, vlak bij een groot park met een hondenlosloopgebied erin. (Dat gaat zijn gewone wandelingen en dergelijke natuurlijk niet vervangen).

Hoi! Natuurlijk kun je altijd zeggen dat honden in een appartement mét wandelingen gelukkiger zijn dan in een tuin zonder wandelingen... maar ik denk dat er rassen zijn waarbij dat toch wat lastiger ligt.

Tosca heeft een hoop Australian Shepherd-vriendjes; het zijn echt sportieve honden. Velen van hen krijgen, ondanks de tuin en de wandelingen, niet de beweging die ze eigenlijk nodig hebben... Ik kan het mis hebben... maar volgens mij heb je in een appartement wel gemiddeld een goede 3 uur aan wandelingen nodig.

Hoi Julien,

Wat ik weet over Australische herders (ik ben geen expert hoor! 😉), is dat de hond van je ouders niet echt representatief is voor het ras. Het lijkt me niet zo verstandig om voor dit ras te kiezen (of voor een Border Collie trouwens) als je je alleen op dat ene voorbeeld baseert... Wat ik merk is dat er ontzettend veel baasjes van Australische herders hier op het forum komen die het echt even niet meer weten... 🙄

Hoi,

je laatste punt klopt helemaal: veel honden in een appartement die elke dag genoeg te doen hebben, zijn een stuk gelukkiger dan honden met een tuin die de hele dag alleen zitten zonder enige prikkels.

Van daaruit is alles mogelijk, maar je zult natuurlijk wel enorm veel tijd met je hond moeten doorbrengen om aan zijn 'tijdsbudget' te voldoen. Dat is het deel van de dag dat hij aan verschillende activiteiten moet besteden om gelukkig te zijn.

Hij heeft fysieke uitdaging nodig: lange wandelingen waarbij hij ook een deel los kan lopen om lekker te rennen, sporten zoals hardlopen, canicross of agility, maar ook sociale contacten (met andere honden is het beste, denk aan groepswandelingen enz.) en mentale uitdaging (hersenwerk, gehoorzaamheid enz.). Dit zijn over het algemeen honden die erg op hun baasje gericht zijn; ze zijn liever de hele tijd bij je dan alleen in de tuin...

Ik heb vrienden met Australische herders in een appartement die de gelukkigste honden ter wereld zijn, omdat ze er ontzettend veel op uit gaan, veel hondenvriendjes zien, zwemmen, lekker los rennen...

Het is ook waar dat sommige honden van dit ras (net als borders) hyperactief zijn, maar helaas is het erg lastig om het karakter van een hond al te kennen als hij pas 8 of 9 weken oud is... Heb je er al eens over nagedacht om een volwassen hond te adopteren? Daarvan is het gedrag al bekend, waardoor je weet of het leven dat je hem biedt bij hem zou passen. Nogmaals, elke hond is anders en wat voor de ene hond werkt, hoeft voor de andere niet per se goed te zijn...

Ik hoop dat je hier wat aan hebt.

Groetjes,

Romain