Agressieve Australische herders?!

Haha, ik zie het al helemaal voor me, echt zo'n western duel! 😁

Ahh, dat zou echt te gek zijn! Laten we dat idee in ons achterhoofd houden, je weet maar nooit!

Gisteren heb ik me trouwens prima vermaakt. Nieuw park (nieuwe honden) in het centrum. Bij het binnengaan werden we flink uitgeblaft door een husky-kruising van 11 maanden; een beetje angstig, erg reactief, maar ik maakte me niet echt zorgen. We zijn tenslotte in een hondenpark. Hij heeft wel een basisniveau aan socialisatie.

Sana bevriest. Dan gaat ze in de modus "extreme beleefdheid". Ze maakt geen enkele onverwachte beweging. En als ze naar de andere hond toe loopt, doet ze dat heel traag en soepel. Nadat we (eindelijk) binnen waren, even een rondje gelopen. Er waren wat honden. Ik pakte een bal. Het baasje van de andere hond vroeg: "Weet je het zeker?"

Het was grappig. Als de andere hond de bal pakte, liet hij hem na maximaal een minuutje trots paraderen weer los. Sana focuste erop en probeerde hem te pakken zonder haar leven te riskeren. Want soms hapte die andere hond. Maar op andere momenten liet hij haar de bal gewoon pakken.

Het was echt zo grappig Sky. Je had Sana's kop moeten zien. Wanneer de bal op een plek viel waar beide honden tegelijk aankwamen, of nog beter, als Sana net ietsje eerder was... Dan probeerde ze het niet eens. Omdat ze voelde dat ze het oogcontact zou verliezen als ze op dat moment zou bukken, met het risico dat hij naar haar zou happen. Dus hielden ze een klein wachtduel. Die bal lag daar maar. Niemand raakte hem aan. Sana die wachtte op het juiste moment, op een afleiding, wat dan ook. Of ze liet haar kop centimeter voor centimeter zakken, heel voorzichtig, terwijl ze oogcontact hield.

We hebben zeker 20 minuten gespeeld, het was een beetje vreemd maar erg gezellig. De bal kwam 100% van de tijd bij mij terug.

"Gevorderde socialisatie" zou ik het noemen. Het is indrukwekkend om die kalmerende signalen en zo te zien. De oorzaak ook (angst). Deze husky-kruising is net als veel andere honden. In het begin test hij even om te zien hoe de ander reageert. Hij laat ook angst zien. "Ik ken je niet, ik heb je nog nooit gezien, ik ben een beetje opgewonden, ik vertrouw je niet, ik blaf naar je om te zien hoe je gaat reageren. Ik ben bereid om te vechten, maar als je deze test vredig doorstaat, vind ik het ook prima." Daarna gaat het een stuk beter.

Ach, ik zou zo graag willen dat Gandy Sana ontmoet, ik weet zeker dat het hem zou geruststellen en hem goed zou doen. Deze lieverd lijkt al die onzekere hondjes zo goed te kalmeren! (en ze is ook nog eens super schattig) 😌

...Energie Solaire, wanneer kom je naar Frankrijk? 😁 haha

Maar juist de gevallen die me het meest interesseerden, glippen me steeds door de vingers.

Ik heb het verhaal gevolgd van een Dogo Argentino die net is ingeslapen via DocLine. Een verloren strijd. Begrijp je mijn nieuwsgierigheid nu beter? Ik wil het gewoon begrijpen. Wat had dit gezin nodig gehad om de afloop anders te laten zijn? De eigenaresse had mijn aanbod afgewezen.

Nog een interessant geval: een vrouw die echt ontzettend veel weet van hondentraining en alles wat daarbij komt kijken. Ze laat haar hond met niemand contact maken. Te reactief. Ik stelde voor om met z'n vieren te gaan wandelen, maar ze weigerde. Achteraf is het misschien maar beter zo, misschien is dat gedoe van mij ook wel een beetje raar. We hebben allebei het diepgewortelde gevoel dat ons niets kan overkomen, maar misschien hebben we het wel mis.

Ah! Hier is nog een gevalletje. Afgelopen weekend liepen we lekker los in de natuur bij een hondencentrum. Kortom, 5 km puur plezier zonder riem. Ineens hoor ik een vrouw roepen, haar recall mislukte. Haar hond (een Griffon van zo'n 35 kg) is zo reactief dat ze bij dat centrum privétraining moet volgen. Zo kan ze zelf de andere deelnemers kiezen (honden waar haar hond mee overweg kan), maar vooral eisen dat er geen mannen bij zijn (hij is bang voor mannen en valt ze soms aan).

De hond komt op ons af, helemaal in paniek. Hij jankt, blaft en gromt. Mijn teefje kwam natuurlijk even kijken, nieuwsgierig als ze is (LOL). Dat verklaart een hoop, weet je. Natuurlijk was er geen gevecht, integendeel. Ze vonden elkaar juist interessant. Op dat moment had de eigenaresse de tijd om bij ons te komen. Ze vroeg me om op afstand te blijven voor mijn eigen veiligheid. En inderdaad, die hond zag er best dreigend uit. Ik stelde voor om samen verder te lopen, omdat de honden het blijkbaar goed met elkaar konden vinden, en ik beloofde dat ik op afstand zou blijven.

Om een lang verhaal kort te maken: op een gegeven moment deed ik een testje. Ik ging gewoon op de grond zitten. De honden hadden net gespeeld en de intensiteit was laag. Ik ging zitten en keek gewoon een beetje voor me uit. De Griffon kwam dichterbij. Hij snuffelde eerst aan me en begon daarna wel een minuut lang mijn gezicht te likken. Dit duurde zo lang dat ik mijn hand kon uitsteken en die in zijn nek kon leggen om hem even te kriebelen.

Zijn baasje wist niet wat ze zag. Daarna hebben we nog zo'n 30 minuten samengelopen in alle harmonie. De hond was zijn angst totaal vergeten; hij kwam zelfs steeds naast me lopen (de hond links, zijn baasje rechts van me, moet je nagaan!!). Hij snuffelde vaak aan mijn handen. Ik heb verder niets meer geforceerd. Het ijs was gebroken.

Kortom, ik heb vaak het idee dat die zogenaamde reactieve honden maar een paar positieve ervaringen nodig hebben om weer vertrouwen te krijgen in zichzelf en in het leven. Sana heeft hetzelfde idee, zo te zien.

De eigenaren van honden die 'reactief' worden genoemd of dat vermoedelijk zijn, ja inderdaad. Niet allemaal, maar zeker 3 op de 4 of zelfs 4 op de 5. En ik geef ze groot gelijk. Ze zijn verantwoordelijk voor een hond die ze niet vertrouwen. Misschien compenseren ze wel voor mijn eigen stommigheid. Ik zoek de grenzen een beetje op (ook voor mijn hond). Ik geloof dat ik het inmiddels al beter begrijp (ik probeerde het te begrijpen).

Een gesteriliseerd teefje, klein maar stevig gebouwd en van nature onderdanig maar zelfverzekerd, blijft zoals je je wel kunt voorstellen vaak buiten de problemen. Onze laatste twee ervaringen spraken boekdelen. Volgens mij had ik over een daarvan al eens verteld. Een reu, een Boxer, die erg agressief was. De eigenaar investeert enorm veel in gedragstherapeuten, maar zonder succes. Hij deed laatst rond het middaguur in het park weer een poging, maar hij kon het veld niet op om zijn hond los te laten. Bij het hek stond de hond aan de lijn op zijn achterpoten. Hij viel iedereen (honden, geen mensen) die in de buurt kwam agressief aan, zonder uitzondering... behalve... Sana. Luister, het was bijna belachelijk. Ik liep met haar in zijn richting en ze hadden contact. Er was een soort wapenstilstand die een paar seconden duurde. Toen er een andere hond naderde, wilde de Boxer, nog steeds aan de lijn, die aanvallen. Op dat moment liep Sana gevaar door omgerichte frustratie, maar er gebeurde niets. Ze bleef vlak bij hem staan, geen enkel probleem.

Gisteren bij een detectieles lieten we aan het eind van de les twee reutjes (een Beagle en een Airedale Terriër) met mijn hond spelen. Sana is dan overal met haar pootjes en tandjes. Een echte wervelwind (ze vindt het geweldig). Alles gaat goed, de eigenaren maken foto's met hun iPhone. Op een gegeven moment halen we Sana weg. Een paar seconden later vlogen die andere twee elkaar in de haren! We moesten ze uit elkaar halen LOL.

Bedankt voor je reactie Humeur-De-Chien

Hoi,

Socialisatie is iets waar je echt aan moet werken. Als dit verwaarloosd wordt, zal het gedrag van de hond - ongeacht het ras - eerder instinctief dan echt sociaal zijn.

Dat is normaal, en dat is wat we sensitisatie noemen.

Meer info vind je hier: http://comportements-chien.blogspot.fr/2015/08/habituation-et-sensibilisation.html

Behalve in zeldzame gevallen van een echte psychische aandoening die agressieve impulsen veroorzaakt, betekent 'van nature vals' eigenlijk niets. Wat ik hiermee wil zeggen is dat een hond nooit zomaar zonder reden "vals" is.

Trouwens, de hond die zich vijandig opstelt als de slechterik aanwijzen en de bange hond als de goederik, is een veel te simplistische en zwart-witte analyse. Agressief en agonistisch gedrag tussen honden zit veel complexer in elkaar dan dat.

Het is dus op dit moment echt onmogelijk om te zeggen wiens schuld het is.

Er was een tijd dat mijn hond zelf frambozen van de struik plukte, maar tegenwoordig vindt ze kersen lekkerder.

energiesolaire, ik begrijp het niet helemaal: weigeren de baasjes die je tegenkomt echt om hun hond met die van jou te laten spelen???

Mariegame, ik moest echt lachen om je verhaal over de frambozen, ik heb zelf namelijk ook een frambozeneter in de tuin; (maar aangezien het de enige fruitsoort is waar hij trek in heeft, laat ik hem maar lekker zijn gang gaan)