Hoi, ik ben Myriam. Ik kom naar dit fijne forum omdat ik kapot ga van verdriet. Op 16 april om 4:18 's ochtends is de liefde van mijn leven heengegaan. Mijn baby heette Piffo, hij was mijn hele leven, mijn geluk, mijn liefde. Hij heeft me zoveel liefde, vreugde en geluk gebracht; een schatje dat altijd een goed humeur had. Hij was mijn koning en dat zal hij voor altijd blijven. Eind september merkte ik een bultje op dat ik in de gaten hield en dat niet groter werd. Hij speelde, rende en at heel goed. Hij sliep bij me. Misschien zat ik in de ontkenningsfase omdat ik zo bang was voor mijn baby, en dacht ik dat het een lipoom (vetbultje) was. De maanden gingen voorbij en alles ging goed, tot 1 april. Toen merkte ik dat mijn schat verstopt zat en de bult was ineens gegroeid. Ik ben toen naar de dierenarts gegaan die me de vreselijke diagnose gaf. Ik barstte in tranen uit, kapot van verdriet. De dierenarts was zo koud en gevoelloos, terwijl hij daarvoor altijd aardig en empathisch was. Hij zei dat hij nog maar 6 maanden tot een jaar te leven had. Het fibrosarcoom zat op de heup van mijn lieverd en was dus niet operabel. Maar ik wilde een second opinion, dus ben ik naar twee andere dierenartsen gegaan. De laatste was echt geweldig en ontzettend lief. Ze heeft mijn baby een darmspoeling gegeven en vertelde me dat het uitgezaaid was naar de longen. Ik schreeuwde het uit van de pijn. Mijn Piffo heeft tot het bittere eind gevochten zodat we samen konden blijven. Hij heeft gewacht tot mijn verjaardag voorbij was en 's nachts sleepte hij met zijn pootje en is hij in mijn armen gestorven. Sindsdien ben ik depressief. Hij was mijn hele leven en ik voel me zo schuldig. Heb ik wel alles gedaan? Het vreet aan me. Ik mis hem zo erg. Ik schrijf dit terwijl ik huil, ik zie hem overal. Hij zou op 13 mei 13 jaar zijn geworden. Mijn kleine Piffo was een zwarte kat met gouden ogen. Hij is mijn zoon en zal dat voor altijd blijven. Liefs, Myriam. Ik heb zoveel pijn. Bedankt voor jullie hulp en steun.
