En ja, ik heb m'n jaarlijkse post om de verjaardag van Yuna te vieren in juni gemist, maar maak je geen zorgen: ze is er nog steeds en ze is dit jaar 13 geworden.<\/p>
Elk jaar denk ik weer dat ik zoveel geluk heb. Ik moet dan terugdenken aan dat kleine kittentje dat ik bijna heb zien geboren worden bij mij thuis in een sokkenlade; dat was de plek waar de mama (Nutella) had besloten te bevallen.<\/p>
Ze heeft me alle kleuren van de regenboog laten zien, ze heeft me laten lachen, ze heeft me laten huilen... Toen ze 2,5 jaar was, werd ze ziek, een heftige niesziekte. Ze kon niet meer ademen, ze at niet meer, haar ogen waren bedekt met een plakkerig laagje en de dierenarts liet doorschemeren dat haar overlevingskansen, ondanks de behandeling, echt heel klein waren. En toch is ze er nog steeds. We hebben gevochten; zij natuurlijk op de eerste plaats, maar ik ook, ik heb niet opgegeven en samen hebben we alle verwachtingen overtroffen. En vandaag de dag is ze er nog, ze slaapt nog steeds op m'n buik en dat is soms best irritant omdat ik me dan niet kan omdraaien. Ze zet nog steeds haar nagels in m'n schouders en dat doet pijn, ze is nog steeds een beetje chagrijnig, het is echt m'n kleine "mopperkont", maar wat hou ik ontzettend veel van haar! 🥰<\/p>
Maar goed, 13 jaar... ik weet dat katten wel 18 jaar oud kunnen worden, maar 13 jaar vind ik nu al ongelofelijk. Naast m'n ouders is zij het levende wezen met wie ik de langste periode van m'n leven heb gedeeld, maar ik weet natuurlijk dat de dingen niet eeuwig duren en dat er een dag komt dat... Maar voor nu geniet ik er lekker van!<\/p>
